Göçebe Zamanlar...

insan için alem kendisi kadardır..

2012-01-20T03:28:00.000-08:00

"Hayat güzel diyor herkes ama, hayat ne? Öyle çok söyleniyor ki güzel olduğu, kurt düşüyor en saf insanın bile içine. Güzelse neden bunu söyleyip duruyoruz? Neden ihtiyacımız var buna.
Madem bir hayatımız var ve madem çok güzel her şey, bir de "yaşanmışlık" diye dramatik derecede gülünç bir lafı ne diye icat ettik.
"Yaşanmışlık" diye bir şeyi varsa insanın, bir de "yaşanmamışlık"ı olmaz mı o zaman? "
Geriye yaşanmışlıklar kaldı" gibi laflar dolanıyor ya şimdi ağızlarda, geriye kalmayan ne peki?

Neden hayat hafızalarımızın hatıra defterlerindeki üç beş "yaşanmışlık"la sınırlı kaldı? En iyi ihtimalle, pek az yaşadığımız için olabilir mi?.."
*****
"Kendini bırakıp gölgesinin peşine düşen nereye varır? Heves kovaladıkça, gölge kaçar. Sonu olmayan bir kovalamacadır bu; ama insan tükenir kalır bir yerinde.."

*****
"İnsan için alem kendisi kadardır. Alem akıl almaz büyüklükte olsa da, insanın dünyası kendi idrakinde başlayıp biter. Nereye kadar görebiliyor, nereye kadar duyabiliyorsa, nereye kadar hissedebiliyor, nereye kadar idrak edebiliyorsa, oraya kadar uzanır hikayesinin tabii sınırları."
****
Kendini bilmemeyi ve kendinden bakmamayı adet edinmiş insan, biricik hikayesini de elinden kaçırmış olur böylece. Bu kendini ıskalamak değildir de nedir? Bu kendini hikayesiz, yani varlıksız bırakmak değildir de nedir? Ömür boyu, başkalarının hikayesine tutunarak, ilişerek, sığınarak yaşayabilir mi insan? Aldığı bütün nefesleri başkalarına harcayabilir mi? Kendinde var değilken, bir başka yerde var olabilir mi?

"Yeni insan, bütün gücüyle yaşadığı sarhoşluğa tutunan insan... Oynadığı oyuna kendini kilitleyen insan... Yegane güvencesi kaçabiliyor olmak... Kendine ait ve kendinden gelen bütün sorulardan, bütün meraklardan, bütün kuşkulardan, bütün kaygılardan... Yeni insan, karnını başkalarıyla doyuran insan... Kendi yüzüne bakamayan, kendini yeryüzündeki bütün insanlara beğendirerek ispata çalışan insan...
Aynayı, hiç kendi başına kalmayacağı kadar kalabalık tutmaya çalışan insan.."

hep tükenen ve tüketen insan..

/Gökhan Özcan/

***
Dedim kendim yazamıyorum madem, bari yüreğime yakın yazılarıyla takibe çalıştığım Gökhan Özcan'dan alıntı yapayım..
Yazacağım günleri özledim doğrusu.
Hisleri kaybolanın, izleri de kaybolur mu ki acaba?
Ya da izleri kaybolanın hisleri..?
Ne dersiniz?
Kafamda hep deli sorular..

içimizdeki yangın...

2011-11-22T02:09:00.000-08:00

" Kaç kez inanmadığımız yazıların altına imza attık sözün inanılmaz cazibesi uğruna. Sözün cazibesi, söze hakim olmanın inanılmaz hazzı uğruna ruhumuzu mu satıyoruz yoksa?
...

Söz uğruna hayatı bir yalan gibi yaşadık. Ne kadar yalancıydık. Kurduğumuz oyunlarda oysa her şey ne kadar da inandırıcıydı...

Aşktan bahsettik, aşkı tanımıyorduk. Öldük, ölmüyorduk. Sadakatten sözettik, sadakati bilmiyorduk. Sevdik, aslında sevmiyorduk. Aldık veriyorduk; verdik alıyorduk...Söz yerini buluyordu sadece, iyi düşüyordu, uygun...İçimiz bir hoş...Habire büyüyorduk..

Kaç kez yeri geldi diye; cümleler sarfettik aritmetik sağlamlığı bol formüller doğrultusunda...
Söz yerini bulsun da!
Söylesek ölürdük...
İnanmadan söyledik, yine öldük..."

...Nazan Bekiroğlu...

***
-Kaybettik....Yenildik...
-Değil mi ki kaybetmek kendini bulmaktır bazen de...
-Yağmursuz duygularla büyüyen bahar, çiçek açar mı ki hiç?

durup dururken...

2011-11-19T03:30:00.000-08:00

"Bir neden bulur kalp üzer insanı..."

Kalp nedensiz üzer mi ki insanı? Belki de üzer. Akıl söyletirse, kalp de üzer, ağlatır bazen. Kalp tıpkı çocuk gibidir; durup dururken ağlayabilir, ağlatabilir, sevebilir, sevdirebilir, küçücük şeylerden mutlu da olabilir.

Kalp güzel şeyler barındırır içinde; eğer kararmamışsa bir noktadan sonra. En güzeli sevgiyi, aşkı, şefkati barındırması, koruyup kollaması onları, içinde taptaze tutabilmesi...

Kağıt gibi inceciktir kalp; cam gibi belki..ezilmeye, kırılmaya müsaittir. Kırılan bir kalp....
Kırılan bir kalp, bir daha eski haline dönebilir mi?
"Dal rüzgarı affetmiştir ama, kırılmıştır bir kere..."
Durup dururken sever mi ki insan, durup dururken ağlar mı? Nedensiz yaşanır mı hiç; nedensiz ölünmeyeceği gibi. Ama ben durup dururken yazıyorum işte....Neden, ben de bilmiyorum.
Kalbim üzme beni n'olur...
"Akıl bir serçeyi avuç içerisinde tutmaksa, kalp avucunun içine kendini koymaktır.."

Avucunu aç bir bak, ne görüyorsun?
Hiç....

biz ve onlar...

2011-11-14T11:30:00.000-08:00

Acı ve mutluluk..İkisi birbirini tamamlayan duygular...

Hangi acı sonsuzdur, ya da hangi mutluluk sonsuzdur, hiç düşündünüz mü?

Dünyanın en mutlu insanı olduğumuz anlar vardır; ellerimizi nereye koyacağımızı bilemediğimiz, kanatlanıp uçacakmış gibi bir hisse kapıldığımız..

Bazen de acılar içinde kıvrandığımız anlar...
Dünyanın başımıza yıkıldığını düşünürüz...
Bu duygular hiç bitmeyecekmiş gibi gelir insana; her seferinde bu böyle sonsuza kadar sürecekmiş gibi...
Aslında ne mutluluk sonsuz, ne de acılar üzüntülerle dolu anlar...

Öyleyse her daim unut gitsin gönül; aldırma!...Çünkü her u/mutsuzluğun, gözyaşının ardından tebessüm, her tebessümün ardından burukluk gelir...
Sarkaçlı yalnızlıklarla sarmaş dolaş olan bu duygular aslında hep içimizde kalır ve onlar bir yere gitmezler; biz bir yere gitmediğimiz sürece...

O halde alış gönlüm alış...alış...başka yolu var mı?
Evet, şimdi kış...
Bahar gelmeyecek mi ?
...?

kelime oyunu...

2011-11-01T01:20:00.000-07:00

Bir kelime bir hayat kurtarabilir mi ?dedim.Evet dedi, kurtarabilir lakin karartabilir de...

Nası yani? dedim ve sonra tüm gücümü toplayıp;

"Bir hayali yaşatabilir mi peki bir cümle?" dedim ukala ukala.

"Öznesine aşina bir kalbin varsa yaşatabilir" dedi....ve devam ettti;

Aklını yüreğine bağlayan bir virgülün varsa mesela her zaman için umuda kapı aralayabilirsin.

Her şey olabilir, yeter ki noktadan uzak dur...
Uç noktalarda gezinme...

"üç nokta" diyorum sadece..üç nokta...

üç nokta...

...

******
üç nokta hayat kurtarır belki de, kimbilir...
ve galiba hayat, üç noktadan ibarettir...

hep bir şeyler eksik...

2011-10-29T23:21:00.000-07:00

"Ömür yolculuğuna çıkmışız bir kere. Düşe kalka veya tahtırevanla da olsa, ilerlemeye başlamışız...O zaman bilmemiz gerekiyor ki, hayat boş değildir! Ama hayatta bir "boşluk" olduğu doğrudur!
...
Dünya hayatı, gerçekten eksiktir!
Ne kadar sevilirsen sevil, hep ihtiyacından az kalır.
Ne kadar seversen sev, karşılığını bulmaz.
Ne kadar kovalarsan kovala, hep kaçar zaman.
Ve her başarı, başarılamayan ne çok şey olduğunu hatırlatır...."

...H.Babaoğlu...

***
ve hayat galiba; boşlukları doldurduğumuzu sanırken, içimizdeki o büyük boşlukta kendimizi kaybettiğimiz hüzünlü yalnızlıklar hikayesi...

kayıtlı hüzünler....

2011-10-23T14:23:00.000-07:00

"...İnsan bir yerde doğdu mu oralı olmuyor, o zamanlı oluyor daha çok. Memleketi o zaman oluyor. Doğduğumuz büyüdüğümüz şehirdeki bütün değişimleri hüzünle kaydetmemizin nedeni bu. Hüzünlenmek için illa somut bir yıkıma da gerek yok. "Eskiden bu okulun kapısı paslıydı ne güzeldi" diye üzüldüğüm de oldu. Konu doğduğumuz yerin mazisi olunca asla vazgeçemeyeceğimiz takıntılar var çünkü. Renkler var, sesler var, kokular var, binlerce ıvır zıvır var. Sonsuza kadar yitirilmiş anlar var. İnsan zamanını durdurmak istediği yere aittir..."

...Emrah Serbes...

***
"grisufleler"de daha önce yayınladığım beğendiğim bir alıntıydı...ara ara grisuflelerden bu sayfaya transfer yazılar yapmak istiyorum; daha önce olduğu gibi...çünkü bazı satırarası dipnotların arada kaynayıp gittiğini düşünüyorum, ya da unutulabiliyor, arada hatırlatmanın kime ne zararı var, öyle değil mi?

yanlış hesaplar..

2011-10-17T16:09:00.000-07:00

Herkesler ve herşeyler..

Herkesin herşeyi anlamaya mecburiyeti olmasa da herkesin kendini anlamaya ihtiyacı var zaman zaman. Yoksa yaşam çekilmez bir hal alabilir ve insan karamsarlığa düşebilirdi. Bunun örnekleri çok var etrafımızda, yakınımızda, içimizde. Konumuz o değil gerçi.

Şöyle bir durum var ki; başkalarını anlamış gibi yapabilirsin ama kendini nasıl kandıracaksın ve kendini nasıl anlayacaksın.

Kendimizi çokca sevmek(narsizm) şımarıklık belirtisi mi, yoksa bu bir alışkanlık mı?

Popüler kültür toplumumuza yerleşti yerleşeli "kendine çok iyi bak.." ..."seni çok iyi anlıyorum"...denen saçmasapan, canımı fena halde sıkan sevmediğim içi boş iki popüler cümle türedi ve daha buna benzer bir sürü söylem. Demeyin öyle n'olur, en azından bana..

Popüler kültürü daha bir yalaka ve daha bir yalama hale getirmek için belki farkında olmadan sarfettiğimiz bir çok söylemlerimiz var. Zaten hep bu kıvam artırıcı söylemlerimiz ve felsefik yaklaşımlarımız bizi mahveden/bizi bizden uzaklaştıran. Herşey o kadar karmaşıklaştı ve cıvıklaştı ki kimse gerçeği görmek istemiyor.

Gerçekler vardır; kimi acı kimi tatlı . Ortaya karışık bir gerçek daha vardır ki o da yaşarken kıymet bilmediğimiz ve sevmeyi ve sevilmeyi beceremediğimizdir.

Ağzımızdan çıkanı kulağımız duymaz anlamaz/anlamak istemez çoğu zaman. Leyla ile Mecnun'daki İsmail Abi'nin meşhur repliği gibi hani;
"...bazen senin ağzından çıkanla kulağının duyduğunu tuttuğunu ben hiç görmedim hayatımda.."

Bizim ki de o hesap işte...
Hesap yanlış, tutmuyor...

****

dipnot,fotoğraf ne alaka demeyin, benim gibi acemi galiba.

evet,nerde kalmıştık...

2011-10-07T01:46:00.000-07:00

Evet hoşgeldim ve gülümsüyorum..

Derin, nihayet derin bir uykudan uyandı ve çıkıp geldi işte buralara. Hep bir yerlere geç kalmışlığın hüznü, bir mahmurluğuyla birlikte çıkageldi. Bu mahmurluğu üzerinden atabilseydi şayet çok daha iyi görünecekti belki derin. Umutlu olacaktı hem. Buralarda olmanın tebesümü vuracaktı yüzüne belki.Ama olmadı işte. O hep aynı kaldı; bildiğiniz "göçebe zamanlar"da sessiz sedasız yaşayan bir garip göçebe misali...Değişmedi yani...Keşke de değişseydi..Keşke...

Yine de gülümsüyorum..ve diyorum ki;
"Nerde kalmışlığın" üzerine çökmüş bir rehavetiyle geldi derin. Aval aval bakakalacak hayata yeniden ve derin derin yaşayarak anlatacak belki de hayatı. Yürek kuytularınızda bir parça umut kalmışmıydı diyecek..."Bir parça da ben istesem o umutlu gülüşlerinizden.." diyecek belki. O kadar söz birikmişki derin'in derin yüreğinde, dökecek yer arıyormuş. Elinden tutar mısınız peki şu fakir derin'in, kendini bilmez deliliğinin? Tutar mısınız yüreğinden tekrar, kabul eder misiniz yüreğinize?

Hoşgeldim ve gülümsüyorum...
Kendimi kendime gülümserken buldum ya, en çok da buna seviniyorum.
Derin, uzun süredir derinlerde kaybolmuştur kaybolmasına da, n'olursa olsun yine de ansızın çıkıp gelmeyi bilmiştir ama. Zira O dostlarını her ne olursa olsun aklından hiç çıkarmamıştır ve hiç unutmamıştır. Güzel insanların varlıkları Onu hep mutlu etmiştir. Vefalarını, hüzünlerini, ilgilerini, deliliklerini, düşlerini, düşüşlerini, gülüşlerini...Unutmaz işte, hep aklındadır.

O bir çaylak göçebedir...O bir delidir...O bir kendini biliyormuş gibi görünen fakat kendinden bile haberi olmayan biridir...O bir ayrık otudur...O bir suspus gönüllü eylüldür...O bir dünyayı tepetaklak gören bir çift şehla gözdür...O bir çakma aşıktır; çakma aşk sözlüklerinde yerini bulamayan...O bir suskun sarmaşıktır...O bir hayat tembelidir...O bir gezgindir; sürekli kendi sokağında dönüp dolanan ama kendini bir türlü arayıp da bulamayan...O bir cılız sokak lambasıdır hayat sokağında; kendini bile aydınlatamayan...O bir terliğini evde unutup, yalınayak koşuya çıkmış aylak sefilin tekidir...O bir sınavda doğru bildiğini yanlış işaretlemiş, "elektrikler kesikti ondan çalışamadım.." diyecek kadar da yüzsüzlüğüyle öğretmenini(hayatı) dalgaya almaya çalışan tipik haylaz bir öğrencidir...O bir gökyüzü aşığıdır...O bir hayat karmaşığıdır...O bir duygularının sarmaşığı...O bir kuş...O bir kedi...O bir kitap...O bir Meraklı Melahat'tır ama, başkalarında gördüğüne değil, kendi içinde kaybettiklerini bulmaya meraklıdır...O bir kuldur sadece O'na layık olmaya çalışan ama hiçsizliğe de bir türlü ulaşamayan...O bir acizdir...O bir dertli...O bir bilmece...O bir yalnız kalp...O bir dünya yorgunu...O bir umut fakiri...O bir düş manyağı...O bir edebiyat tutkunu...O bir kelime savurucusu...O bir hüzün d/okunuşu...O bir kayboluş...O bir savruluş....O bir...

Velhasılı diyeceğim o ki;
"Delidir, ne yapsa yeridir.." deyip şu garibi, o geniş, o güzel gönüllerinize tekrardan kabul eder misiniz peki?

Hoşgeldim ve gülümsüyorum...

özlem(ek)tim içime, baharda yeşerir mi bilmem...

2011-05-27T02:21:00.000-07:00

Cancağızım, mor yelpazelim, kederlim nerdesin?

Deli olma zamanımız geldi çattı bile, yosun tutan sabahların tatsızlığını rafa kaldırma zamanı şimdi; nerdesin?

Deli olma gel! İster o yer minderli, mutfaklardaki yemek kokularına b/ulaşmış iştahınla gel. İster, o dut ağacının bahçeye uzanan dallarından birine tutun da gel, ama gel. İster, saklambaç oynadığımız o taşlı sokakların kaldırımlarına s/inmiş takunya tıkırtılarını toplayıp, ister o balkonda uyumaya çalışırkenki en neşeli halimizle; bize ellerini uzatan yıldızları tek tek ceplerine doldur da gel, ama gel...
Voltranı oluşturanlar gibi güç bizde deyip, anılarla dolu hikayeleri avluya s/açalım; düş bahçesine dalalım sonra....

Boş çerçeveli kanadı kırık pencerelere konan gülüşlerimizi de yanımıza alıp, hanımeli kokularını ta ciğerlerimize çekerken yeniden başlasak, en başından.

Yine yeniden sevsek herşeyi delicesine, etraftaki tuhaf ruhsuz b/akışlara aldırmadan. Kaldığımız yerden gökyüzüne açılsak. Ucundan tutsak hayatı yeniden, kırmadan hiç bir şeyi, kırılmadan...Ama işte sen yoksun...

Uzaktan seyrediyorken, uzakta kalan hüzünlü koşuşturmalarımızı; sen ve ben bir de bizi bize b/ağlayan şakacı anılarımız kaldı mor hikayelerden geriye.

Maviyi unuttuk..unutulduk...unutturulduk....
Hayat devam ediyor her şeye rağmen, yaşamak buysa evet yaşıyoruz...

Hayat galiba, yüklemi "özlemek" olan tüm cümleleri zamanla, ömür törpüsünde eritip geçmiş sayfalara gömüyor...Hadi baharlardan geçtik de kışlar bile vurdumduymaz olmuş, hayat galiba bizi sevmiyor.

"Sevmek" dilimize ne kadar yabancı bir kelime öyle değil mi, ne kadar uzak; Sevmek...sev....mek...sev...
Ah cancağızım, mor yelpazelim, kederlim, şakacım; şimdi her zamankinden daha çok ihtiyacım var sana. Nerde olursan ol ama gel!...Deli olma...

Gittiğin gün gibi burdayım...ve deliyim hala...

(can kardeşim, e.a...ya ithafen...)
(sitemkargöçebe/şubat2011/grisufleler)

Foto/Özlem Acaroğlu

fotoğraflar, dostluk, umut vesaire...

2011-05-18T15:12:00.000-07:00

Uzun zamandır buraları boş bıraktığımı hissettim. Yukardaki  fotoğraf ilginç gelince de eklemek istedim...İnsan ne yazacağını bilemeyince fotoğraflardan medet umuyor galiba benim gibi..

Fotoğraf içimizin aynasıdır diye düşünüyorum. Bana fotoğrafını söyle sana kim olduğunu söyleyeyim.

Fotoğraf demişken; ben en çok fotoğraftaki o derinliği arıyorum.. Fotoğrafta bir şey olmalı beni çeken; bir hal, bir ayrıntı, bir doğallık olmalı. Siyah-beyaz fotoğraflar favorimdir bu arada. Öyle cafcaflı üzerinde oynanmış fotoğraflar pek ilgimi çekmiyor açıkçası, sahte geliyor.  Zamanımızda yaşanılan çoğu duygular gibi. Sahtelik o kadar da göze batmıyor artık günümüzde.   Göz boyanmaya niyetliyse; sahtelikler de o vakit pek bir hoş görünüyor insanın gözüne. Sahte olmayan kavramlar da var hayatın içinde ama bunlar çok azaldı. Gerçek dostluk onlardan biri mesela.

***
İnsanlarla hayvanların dostluğu, ya da hayvanlarla hayvanların dostluğu, ya da iletişimi diyelim, bu ayrı bir konu...Herşeyden önce, dostluk deyince ne anlıyoruz, buna bakmak gerekir diye düşünüyorum. Dost dediğin; çıkmazlar içinde kıvranırken sana ümit kırıntıları sunmayı başarabilen, seni anlamaya çalışandır. Gerçek dost ne yaparsan yap, incitmeyen ve incinmeyendir.

Dost demişken bir dostumuzun satırları aklıma geldi, paylaşmak isterim;

"Ertelenmiş bir hayale gazeller okur kalbim...
S/esimi duyuyor musun can ?
Kim senin gibi ''dost'' kokar!
Kim gönlümü okşar...

Aldrrmıyorum zam/an geçiyor heyhat..
Senden uzak/ta yaşamak zor!
Sana, tebessümler biriktiriyorum...
...ve sessiz dualar haykırıyorum...

Biliyorsun, seviyor seni bu can..."(Vureyka)

****
İçinden, sadece "umut" geçecek kadar kısa cümleler kurmak istiyorum da çoğu zaman; beceremiyorum işte. Yine uzun bir yazı...
Umutlu olmak, ya da olmamak, işte bütün mesele bu.
U/mutsuzlukla suspuslarla yoğrulmuş çaresizlik(göçebelik haller) var bir de. Kalbin hiç iyileşmeyen yarası gibidir bu.  Sürekli pansuman edersin, iyileşir, kabuk bağlar, sonra en küçük bir hüzün dokunuşunda tekrar tekrar kanar.
Ama olsun; "O" var, gerisi hikaye...

Çok şey yazmak istiyorum bugün. Bugün aynalar dünden daha bir dost göründü zira. Aynalar yalan söylemez diye biliyorum ama söylerse de söylesin kimin umrunda; mazeretim var dostlar, umutluyum ben....

Umutla dostlukla kalın daim......

Hadi güzel hatırınız için bir kaç fotoğraf daha;)

1.foto/feyzullah çolak/
/diğerleri "fotoiz"..den/

bir mim... pardon blog hikayesi...

2011-05-02T00:41:00.000-07:00

Şimdi efenim, çok kıymetli Güzide Dostum Sevgili Gülcan, mimleri çok sevdiğimi bildiğinden olsa gerek, sağolsun yememiş içmemiş bize mim göndermiş;) kendisine çok teşekkür ederek hemen hikayeme başlıyorum.

Herkesin bir hikayesi vardır mutlaka, öyle değil mi? Hikaye dinlemeyi ve anlatmayı  seven ben   hikayelerin en çok sonunu merak ederim(herkes gibi)

Şimdi efendime söyleyeyim, benim blog açma hikayeme gelince, şöyle ki, benim hikayem can sıkıntısıyla başladı desem yalan olmaz...Bundan 6-7 yıl önce başladı her şey. Edebiyata düşkün olduğum için sürekli kültür edebiyat sitelerini takip eder dururdum. Yazmaya da ta lise yıllarında günlük tutarak, orda burda bulduğum şiirleri dergileri birktirerek başlamıştım(yazdıklarım edebi değeri olmayan çok manasız komik şeylerdi o zamanlar, şimdi de yazdıklarım pek edebi sayılmaz gerçi..)

Size daha komik bir şey söyleyeyim, lise yıllarında hocalarımızın isimleriyle başlayan akrostiş şiirler yazmışlığım çok olmuştur...Hatta sonraları üniversite de devam etmiştir bu esprili şekilde yazdığım akrostiş şiirlerim, bu bir alışkanlık olmuştu sanırım bende, sonra bir baktım ki akrostiş şiirlerden başka bir bir şey yazamıyorum ben de buna bir son verdim nihayetinde....

Şimdi düşünüyorum ve yazdıklarımı zaman zaman okuyunca kendime gülüp geçiyorum. Çünkü yazdığım bu akrostiş şiirlerde genelde hocalarımın kendine has tavırlarını espri konusu yapıyordum...İşin ilginç yanı ise, bu şiirlerden bir kaçı hala benim eski günlüklerimde duruyor olması..
Neyse efenim konu konuyu açtı ama asıl konumuza gelecek olursak..eee şey, pardon nerde kalmıştık?..ha evet, şey diyordum, sosyal medya diyordum...Sonra işte bir gün "körpe kalemler" diye bir siteyle tanıştım( ama şimdi çok değişmiş o site) yazılanlara sürekli yorum yapıyordum ve bir gün yaptığım yorum nasıl bir yorum olmuşsa artık, sitenin editörü: "yazılarım olup olmadığını varsa sitede yayınlayabileceklerini söyledi".   Lakin ben, yazılarımın sitede yayınlanacak kadar edebi olmadığını düşünüyordum ve kibarca reddettim  teklifi ama siteyi de takip etmekten geri kalmadım tabi.....

Günler bir su gibi akıp geçerken ben de sevdiğim siteleri takip ede ede çok değerli bir blogcu arkadaşımızla tanıştım o sıralar. Harbiden sıkı bir yazardı. Kendisi şu an yaklaşık bir yıldır ortalarda görünmüyor, nerde napıyor, hiç bilmiyorum.  Onun blogunu okumakla başladı herşey. Onun benim gönlüme hitap eden güzel yazıları beni de yazmaya itti desem yeridir. Yazılarını çok beğeniyle takip ediyordum(kulakların çınlasın Sevgili Suveyda'cım)   Şimdi nerelerdeysen, umarım herşey yolundadır...Sanırım yanlış bilmiyorsam yerel bir gazetede yazı yazıyor da olabilir, geçenlerde gözüme çalındı da...İnşaallah bir gün yine karşılaşrız buralarda, temennim o...

Daha sonraları blogcuda yazmaya başladım. Blogcuda yazarken de, Senai Demirci ve Ali Hakkoymaz gibi değerli yazarların da mahlaslarıyla  kelimelere farklı anlamlar kattığı ve ayrıca editörlük yaptığı "keyfincelügat" sitesinde ben de yazarlık ve editörlük yapmaya başladım. Her ne kadar ağır aksak ilerleyen pek güncellenmeyen bir lügat olsa da ve hala burda da yazarlığa ve editörlüğe devam ediyorum...

Sonrası bildiğiniz gibi işte peşinden blogspot macerası...Bugünlere kadar gelmiş bulunduk vesselam...
Böyle işte efenim, bizim blog tutmaya başlama hikayemiz de....

Burdaki hikayemizde de çok değerli dostlar tanıdım, kimileriyle ağladık, kimileriyle güldük, kimileriyle mutlu olduk, kimileriyle hüzünlendik. Velhasıl kelam bu yolculukda çok güzel insanlarla karşılaştım. Yazılarımı seven de oldu sevmeyen de...Kızdığım anlar da oldu, tebessüm ettiğim anlar da...Bazen gözyaşlarımı içime akıttığım anlar da.   Bu dünyadan göç eden nadide güzel insanlar da oldu, onları da gördüm. Bu dünyadan göçüp giden sevdiği için, ardından sayfalar dolusu yazılanları da gördüm.. Hatta en çok böyle anlar beni u/mutsuzluğa itti ama ben yine de bir yerlerden tutunmaya çalıştım hayata...Ne kadar başarılı oldum, bilemiyorum...

Ben burda bir "yazar" sıfatıyla yazmıyorum aslında, kendi iç dünyamdakileri iyi ya da kötü satırlara düşmeye çalışıyorum. Ve bu sayfada yazılanlar da asla birine yazılmadı,   sadece kendimi kendimle sınamaya çalıştığım ve kendisiyle yüzleşmeye çalıştığım   göçebe ruhuma yazıldı....Burda yazarken kimseyi kırmak ya da incitmek  gibi bir niyetim de asla olmadı (birilerini de bilmeyerek kırdıysam da haklarını helal etsinler lütfen)

Yazarken, sadece kendimi kendime anlatmak ve kendimi kendimle buluşturmaktı niyetim, sadece bu...Nereye kadar gider derseniz...gittiği yere kadar...bittiği(m) yere kadar...
Çünkü her şeyin bir sonu vardır mutlaka..

Her şey sevmekle başlar aslında,
ve her güzel şey bir gün solar sonunda....
Hayat işte....

***
Dipnot; mimleri benden daha çok seven birini buldum, ne güzel;) Çok heyecanlıyım ilk defa blog camiasında birini mimliyorum, hayırlı uğurlu olsun:) Pası sana atıyorum Sevgili Kadim Dost cecil..ve tabi "oksitlenmişcümleler"deki diğer yazar arkadaşlar, dileyen arkadaşlar bu mimi cevaplandırabilirler...

bahar aldatmacaları...

2011-04-15T13:03:00.000-07:00

Aldatılmak kötü bir duygu olsa da aldanmak insana özgüdür..
Baharlar aldatıcıdır çoğu zaman. Duygular ise baharda aldanmaya daha müsattir.
Bahar geldiğinde içimizi belli belirsiz bir sevinç kaplar.

Bahar "aldatsın beni" dersin mesela, ne güzel, kim itiraz edebilir. Gelen her baharın, içimizdeki çelişkilere çelme takma oyunlarını seyretmek iyi gelir ruhumuza. Görmezden gelmek bazen işe yarar; yelkovanla akrebin koşuşturmalarını. Yap-boz oyunlarından sıkıldığında; umutlar devreye girsin istersin, umut işte. Yolda gördüğün bir kedi aldatsın istersin seni; onulmaz yaralarına merhem olsun diye, bu çok mu kötü? Bir çiçekten bir kelebekten medet umarsın baharda. Sokakta oynayan çocukların gülüşlerinden koca bir gökkuşağı çizersin kalbinin eskiyen sayfasına. Gölgeler daha bir barışıktır baharda kendisiyle. Yolculuklar daha bir anlamlı...

Aldatılmak insana özgüdür. "Asıl aldatan aldanırmış..." derler ama bunu ne bilsin bahar...

Bahar, hayat oyunlarına kendimizi kaptırmış gidiyorken, mola vermeye çeyrek kala oyunu bırakmak ve susayan yüreğimize kana kana su vermek gibi tıpkı. Sevgi toprağına kendi ellerimizle serpiştirdiğimiz umut tohumlarıdır bahar. Tohumlar bir gün çiçek açabilir ve kalbiniz bir aşk seremonisine aldanıp yabani duygulardan kurtulabilir. Aldanmayı becerebilmek te bir beceri. Bunu becerebilirsen sen bahara bahar sana aldanır...

Böyle düşündük diye mi hep aldandık acaba, bilemiyorum.
Sevdiğim ve aldandığım kelimeleri söylemiş miydim daha önce?

Baharlar, kediler, kitaplar,
sokak müdavimleri çocuklar, gökyüzü, maviler, serçeler, sevgiler, umutlar, kayboluşlar, molalar, mütamadiyenler, gülüşler, akşamlar, mor menekşeler, uykular, rüyalar, düş çiçekleri, hanımelleri, güz gülleri, şair cümleleri, kremalı pastalar, yol güzergahları, denizler, kumlar, yıldızlar, yakamozlar, sen, ben, göçebe sevdalar, göçebe umutlar, göçebe baharlar....

Bahar çıkıp gelse şimdi(geldi ya, unuttun mu?) elimizden tutsa, tutsa yüreğimizden, büyülü kelimelerin içinden geçirse, kaf dağının ardında açan düş çiçeklerine götürse, bıraksa orda, bir başımıza kalsak düş ortasında, bahara aldansak, aldatsak kendimizi...

Baharda düş çiçekleri koparmak güzeldir...Aldanmak hele...
...

foto/halil sarı

karşıyım...

2011-04-07T00:51:00.000-07:00

Meğer benim de "karşı" olduğum şeyler varmış, Mustafa Ali sayesinde farkına vardım:)
İşte onlardan bir kaçı...

***
Karşıyım;
Türkçe kelimelerin arasına "q, x, w,.." gibi yabancı harfleri serpiştirerek o güzelim Türkçe kelimeleri katledenlere..
Misal; sheyma, derwish, dönner, efendy, onnur, pasha, wahşi, tash, merwe, waril, meraq,...v.s....v.s...
Buna şiddetle ve sonuna kadar karşıyım, lütfen yapmayın.

Karşıyım;
Türkçemizi hor görenlere. Gözlemlediğim kadarıyla, artık o kadar moda olmuş ki bu İngilizce hayranlığı, bütün dükkanlara, bakkallara, çakallara, caddelere, sokaklara, mağazalara, vitrinlere...Hatta sanalda düşünecek olursak, bloglarmıza lakaplarımıza İngilizce isimler verme telaşındayız. Nedir bu İngilizce hayranlığı anlamış değilim. O kadar güzel kelimelerimiz varken neden İngilizce?...Ha öğren, bir kenarda dursun o ayrı, bir lisan bir insan derler ya hani, doğru söz, bunu da unutmamalı. Lakin adama sorsan İngiltere'nin başkentini bilmez, ama dükkanı farkedilsin, entel dantel görünsün diye takmış bir İngilizce isim, bununla gurur duyup etrafına caka satıyor bir de. Buna da alenen karşıyım.

Karşıyım;
Samimiyetle lauballiği birbirine karıştıranlara. Samimiyet nezaketin bir sonucudur. Oysa lauballik, ukalalığın ve kendini bilmezliğin...Karıştıranlara tüm ciddiyetimle karşıyım.

Karşıyım;
"Kadınlar bir çiçektir.." gibi kendince güzel laflar ettiğini sanan sonra da komik duruma düştüğünün farkına varamayan zatı muhteremlere. Çünkü üç gün sonra kadınları çiçeğe benzeten adamlar, o çiçeğin yapraklarını herkesin gözü önünde, ayakların altına alıp nasıl çiğnediklerini hepimiz görüyoruz, malum. Sonuna kadar ve tümüyle karşıyım.

Karşıyım;
O'ndan başkasına sevgili(m) denmesine...Çünkü onca ihanete rağmen karşılıksız seven ve affeden, merhamet eden bir tek O'dur. "Aşk" (aşk derken günümüz aşklarından sözediyorum, çabuk tüketilen hani...) diyorlar ya hani, sevgililerine duydukları o duygunun adına. O aşk dedikleri şeyin adı, olsa olsa nefsanı duyguların dışa vurumudur bence. Aşk çok ulvi bir duygudur, öyle basite indirgenemez, nefsin arzularına alet edilemez. Bugün seviyorum, ölüyorum, bitiyorum diyenler, yarın başka hoppa duyguların peşinden sürükleniyorlar oysaki, bu aşikar. Aşk böylesine geçici bir duygu olamaz.
Kısacası; nefsani duygularını aşka alet edenlere de karşıyım.

Karşıyım;
Herşeyi biliyormuş görünüp de karşıdakini küçük görenlere..."Bilmemek ayıp değil, öğrenmemek ayıp" derler ya, buna da karşıyım. Sevmediğim şeyleri gerekmedikçe neden öğrenmek isteyeyim ki? Misal, matematiği sevmiyorum diyelim, neden havuz problemlerini çözmek zorunda kalayım(bu biraz Musatafa Ali tarzı oldu..) Veyahut renkli giyinmeyi sevmiyorum mesela, ya da giyinmeyi hiç bilmiyorum, öğretilmesini de istemiyorum, bu ayıp mı, bana göre hayır. Sırf başkaları istiyor diye öyle giyinip, kendimi neden kötü hissedeyim(bazı meseleler var ki bu konu dışı)
Bir de çocukları meslek seçme konusunda zorlamalar var, tümüyle karşıyım buna da. Belki çocuğun sizin farkında olmadığınız, farklı bir şeye yeteneği vardır kimbilir, bunu gözardı etmemek gerekir diye düşünüyorum.

Karşıyım;
Çocukları, çiçekleri, ezenlere...Mazlumlara, yaşlılara ve hayvanlara eziyet edenlere...Tüm kalbimle karşıyım.

"Çocuklar Duymasın"da Mustafa Ali diye, herşeye karşı olan bir karakter var ya hani, biliyorsunuz...Mandıra filozofu; annesinin deyimiyle. Bazen diyorum; aaa hakikaten doğru söylüyor. Sahiden de beni farklı düşünmeye itiyor fikirleri...Gerçi bu dizide de karşı olduğum, yanlış bulduğum noktalar var ama, şimdilik Mustafa Ali'nin hatrına bunları görmezden geliyorum.
Bir de buraların çakma filozofu(göçebe) var, gerçi ben o çakma filozofa da karşıyım ya neyse....O der ki;
Karşı olmalıyım, karışmalıyım, karşılaşmalıyım, karış karış duymalıyım, karşı karşıya kalmalıyım, kaçmamalıyım....En önemlisi, boyun eğmeden ve ortalığı karıştırmadan bazı şeylere karşı durabilmeyi öğrenmeliyim.(çakma olduğu belli, ne demek istediğini anlayanınız var mı?)
.......

Fazla da ortalığı karıştırmadan, "karşı" olduklarıma şimdilik burda nokta koyuyorum...Belki daha sonra daha farklı "karşı" fikirlerimle de karşı karşıya gelebiliriz..Yok kalsın, ben almayayım, karşıdan bakmak benim için daha güzel diyorsanız o da olabilir, bakın buna karşı değilim...Ha belki "ben de, bütün bu karşı durduklarına karşıyım" diye karşı çıkanlar da olacaktır . Olabilir tabi, neden olmasın...Karşıt fikirler...Farklı bakış açıları...Gözden kaçırılmış noktalar....Herkes bu dünyada bir şeylere karşı değil mi zaten?..Ya da bazı şeyler karşı durabilmeli insan, öyle değil mi? Yoksa akıl ve mantık ne işe yarardı. Farklı renkleri, farklı düşünceleri olduğu için insan zaten insandır.
Sizin karşı olduklarınız veya yazdıklarıma muhalefet olduklarınız(ankete bakılırsa "sen yazmayı bırak bence" diyenler de olmuş galiba, epey bir muhalefet var sanırsam..) var mı bunu da merak ediyorum açıkçası, yazar mısınız?

***
Dipnot; Türkçe Türkçe diyorsun da göçebe hanım, senin bazı yazıların ve yorumlarında hep küçük harf kullandığın gözümden kaçmadı bilesin, buna ne diyorsun peki?...Ben de buna karşıyım, hadi bakalım...(iç ses)
Ha bir de çok fazla isim değiştiriyorsun, bir karar ver artık...derin misin, göçebe misin...nameinur musun nesin?..hangisisin artık bilelim...

ne çok gitmeler vardır ömrümüzde...

2011-03-31T01:49:00.000-07:00

"Neden sustuğunu bilenler, neye ve niye sustuğunu da bilebilenlerdir. Susturulduğu için susmaksa, Adem'e bahşedilen kelimeleri hapsetmenin ağır bedeli olarak kıstırılmış bir akrebin, kendi kendini zehirlemesidir.."

****
"Ne çok gitmeler vardır ömrümüzde ve ne çok çakılıp kalmalar olduğu yere. Seyredilen bir film, okunan bir kitap, bir şiir, haber bültenlerinde gördüğünüz annenin; yavrusunun üzerine kapanarak yaktığı ağıtları duyuyor olmanın akabinde, çekip gitmek dürtüsünün hummalı fırtınalarına kapılır da sürükleniverir insan. Ardından, alışılmışlıklar zamkının kerpeten parmaklı pençeleri, kahrolası kirli tırnaklarını sımsıkı geçiriverir bedeninize de yine çakılıp kalırsınız olduğunuz yere..."

****

"Saatine baktı, epeyce geç olmuş dedi "yaşamak" için... Ne de çabuk gelmiş "ölmek vakti"..Sonra tereddüt etti, yoksa henüz erken mi?
Saatime baktım, hayır dedim, daha var...
Nefes aldığın sürece vakit geç değil "yaşamak" için . Olsun dedi, yoruldum!
Beklemek istiyorum...Burada...İşte tam da burada..."

Selim Şevkioğlu(cemaat)

çelişkili çeşitlemelerden çeşniler...

2011-03-22T01:45:00.000-07:00

Neden böyle sessizsiniz?

Kim kapattı ışıkları içime, masallarım nerede, kırmızı başlıklı kız, yedi cüceler, deve cüce oyunu...devler...pireler....eveleme develeme...
Al satanlar bal satanlar...Gözü açık uykuya dalanlar...

Bir varmış bir yokmuş....Balta girmemiş kediler ormanında bir aslan miyavlamaktaymış...Bir baykuş kükremekteymiş, koca(mış) fil ordusuna...Yarım yamalak kanadıyla uçmaktaymış dere kenarında bir balık...Herşey karmakarışık(mış)...Karışmış(mış) akıl bir rüyaya...Sonra rüya devrilmiş bir masalın ortasına ...Masal kaçmış gökyüzüne...Kara büyülü kuyuya düşmüş yıldızlar...Gökyüzüne dayatılmış bir merdiven; çekip çıkarılmış tek tek düşen yıldızlar.... Asılmış sonra birer birer gecenin mavi sarayına....

Saray ışıklanmış, aşk küllenmiş...
Bir ömür boyu asılı kalmışlar göğün en tenha yerinde.....Göğe bakma durağında onlar ermiş muradına, bize iki damla hüzün...

Sayıklama vakti(m) mi gelmiş...Ne gelmiş..Kim gitmiş...
Giden gitsin aman söylenme, kalan düşler bizimdir...
....
Kimseden çıt çıkmayınca demek böyle oluyor...Olan iç(imiz)deki seslere oluyor, çoğaldıkça çoğalıyor, delirdikçe deliriyor...Çeşnili çağrışımlar çarşısında duygular hepten delişmen....

Akıl firar etmiş....Kelimeler uçup gitmiş.....Sözler kaçık...Derin uykularda....

Seslensem peki duyar mısınız sesimi çalgılı rüyalarda?

Neden böyle sessizsiniz?

****

foto/freegrafi(fotoiz)

freegrafi

düştüğüm yerden bakınca....

2011-03-19T16:19:00.000-07:00

Hayatımızı gözden geçirirken, genelde gözden kaçırdığımız noktalar çok olur. Hayatımızdaki "en"leri toplayıp, "keşke"lere böldüğümüzde, kalan "belki"ler bizim hayat felsefemizin kaçıncı durağında olduğumuza işaret eder diye düşünüyorum.
"Keşke"ler çoğaldıkça "belki"ler de o derece azalır…

Hayatın bir matematik olduğunu düşünecek olursak, çok bilinmeyenli bir denklemle karşı karşıyayız demektir.

Hayat olasılıklarla dolu bir karmaşa….
Oldum olası, matematiği ve rakamları hiç sevemedim zaten..

Hayat, üzgünüm ama seni de sevemedim…
Neden dersen, elektrik meselesi işte…

göçebenin dönüp dolaşacağı yer yine burası olsa da..

2011-03-09T13:30:00.001-08:00

işte geçici konaklama adresimiz;

http://gocebezamanlar.wordpress.com/

bloguma dokunma..

2011-03-02T01:51:00.001-08:00

her şeyin bir anlamı olmalı.....

2011-02-21T03:08:00.000-08:00

"İnsan düşüyor, kalkıyor, kendisine bir hikâye kuruyor. Kendi hikâyesine çok inanıyor, az inanıyor, hiç inanmıyor. Başkalarının hikâyesine inanıyor. Kendisine inanılacak değişik hikâyeler buluyor. Bir ömrü bir hikâyenin parçası olmak için tüketiyor.

Bana diyorsun ki "Bu dünya anlamsız; ben burada olmayı kendim seçmedim." Bu sözcüklerde burası ile orası arasında asılı duran bir hayatın izleri var. Yokluk ve varlık arasında yürüyen bir ip cambazının hüneri.

Şimdi diyorum ki ben sana, her şeyin bir anlamı var. Çiçeğin, böceğin, dalları eğen rüzgârın, ağzımızdan çıktıktan sonra yüzyıllarca uzayda asılı duran sözcüklerin bir anlamı var.

Konuşuyoruz seninle. Yavaş yavaş iyileştiğini hissediyorum. Öfken azalıyor. Artık Tanrı'ya kızmıyor gibisin. Ve artık şükür ki, yaralarından ibaret değilsin. Hayatın çiçek tozları gibi oradan oraya neşe içinde uçuşuyor. Varoluşuna sinen ıstırap sanki daha derinlere, kımıldadığında hissetmeyeceğin bir yerlere iniyor. Onunla da başın hoş olsun, çünkü bir anlamı var..."

*******
İçinde bulunduğumuz çağ, "şimdi"yi yaşamamıza fırsat vermiyor, her şey gelecek için yapılıyor. Aynı anda o kadar çok şey yapıyoruz ki insani ilişkilerimiz gün içinde hallediliveren işlerden sadece biri haline geliyor. İşkoliklik, kendine sevdalanmanın değişik bir örneği olarak genç profesyoneller arasında yükseliyor. Hayatın ritimlerini pazarın ritimlerine ayarlayan, ancak paraya tahvil edilebilen değerlere önem atfeden yeni bir benlik, küresel rüzgârla birlikte dünyaya yayılıyor.

"Her şey çok hızlı gerçekleştiğinde kimse hiçbir şeyden emin olamaz, kendisinden bile "diye yazmıştı Kundera; "Yavaşlık" adlı romanında. Gerçekten de hız bizi uyuşturuyor. Artık her yerde ve hiçbir yerdeyiz. Aslında bütün varlığımızla hiçbir yerde değiliz, parça parça orada ve buradayız. Hızlandıkça zaman kazanmıyor, sadece parçalanıyoruz.

Kendimizi bulmak için hayatın kendi ritmine geri dönmeye ihtiyacımız var. İşte bu yüzden, kendi kendimize "Yavaşla!" diyoruz. Çünkü yavaş güzeldir...

(K.Sayar'ın kitap özetlerinden alıntılanmıştır..)

********
Sonuç;
"Kendine iyi bak'...." derler, klasik bir temenni...Kendini bulamayan kendine nasıl iyi bakabilir...Kaybettiklerimiz içinde en büyük yer tutan, var oluşun en büyük göstergesi olan "kendimiz"; hayatımızın en büyük tanığıdır....Hayatın akışında yerini bulamayan her duygu, kendimiz olma potansiyelini de adım adım geriye sürükler, kaybettirir izini. Kaybolduğumuzda ise her şey çok geç olabilir ve geriye baktığımızda bir daha bıraktıklarımzı aynı yerde bulamayabiliriz...

Kendine iyi bak, yani kendine aynada iyi bak; hayatın aynasında...Aynayı sana doğru tüm ışığyla tutan BİRİ var ve sen O'na b/ak...Yani kısacası kendine iyi bak....İyice....
....
Hayat "sıkı tut!" beni der, düşmeyeyim.
Biz n'aparız; tutanaklar tutarız aleyhinde...

*****
Hayat devam ediyor dönmeye, döndürmeye....hayat sen belki de hep olduğun gibiydin de, değişen sadece bizdik; dönen hep biz olduk s/özümüzden belki de...

Bünyemiz alışık değildi sen(siz)liğe; sonra alıştık..alıştırdın bizi kendine iyiden iyiye.
Şimdi ise ellerimiz semada, göçebe olan ruhumuzu arıyoruz....
Kendimizİ arıyoruz....
....
Evet, herşeyin bir anlamı var....
....
Kendine iyi bak...

foto/ her şeyin bir anlamı olmalı...

Gül-i Râna(Sen e-fendim!...)

2011-02-14T13:11:00.000-08:00

Ey Nebî, yolda kalmışlığımızı yüzümüze vurma n’olur! Pürkusur halimizle gelip de aklayamazsak kendimizi mizanda, bizi önce sen sitemli gözlerinle utancın nârına atma, n’olur!

Ey Nebî!
Seni yaratılmış tüm zerreler miktarınca sâlat ve selamla anıyoruz; utanarak...
Ey Nebî!
Şefaâtini umarak...

kar senfonisi ve çay.....

2011-02-01T11:14:00.000-08:00

Hiç dikkat ettiniz mi? Çay ile kahvenin can sıkıntısıyla ilişkileri çok farklı! Çay sıkıntıyı çekilir kılıyor. Üst üste çay içerek tatlı tatlı sıkılmaya devam edebilirsiniz ama kahve can sıkıntısıyla sanki kavgalı. Keyif seviyor kahve. Ya da sıkılmayı bir yana bırakıp çalışmamızı istiyor. Çalışırken kahvenin eşliğine diyecek yok!

****

İnsan kahveyle kendini, çayla dünyayı seviyor.

*****

Sevilmek güzelleştirir insanı. Kesindir bu. Ama güzel olduğunuz için sevileceğiniz noktasında bir kesinlik yoktur.

*****

Ne işle uğraştığını soruyorum... Kısık bir sesle ve çok bildik bir meslekten söz ediyormuş gibi karşılık veriyor: "Bekliyorum." Ardından bakışlarımı fark edip sakin bir gülümseyiş eşliğinde "bilir misin, nasıl yorucu bir iştir" diyor... Sonra öğreniyorum; sevdiği kız yıllar önce okumaya büyük şehire gittiğinden beri yarı deli, yarı akıllıymış. Kasabanın meydanındaki bu kahvede öğleden sonraları oturur, beklermiş!.. Oradan ayrılmak üzere minibüse binmeden önce yine kahveye uğruyorum. Yine oturuyor. Önünde boş bir çay bardağı. Şakaklarındaki kırlaşmış saçlara bakıyorum. Ne çok zaman geçmiş demek ki! Ama ya hali tavrı, oturuşu... Bu nasıl bir kararlılıktır! Ürperiyorum. Karşımdaki şey delilik mi? Evet! Ama ne yalan söyleyeyim, basbayağı aşk var duruşunda!...

****

Hayal kırıklığı! Tut beni der sevgili, düşüyorum!

Oysa onu uçuyor sanmışız, öyle sevmişizdir...

(H.Babaoğlu/Pazar Notları)

*****************

kar bu yazının neresinde, üstelik fotoğrafta da kar falan göremiyorum diyorsun değil mi , göç etmekten yorgun düşmüş çok sevgili bloğum?..camdan dışarı bakarsan görürsün...

"her yerde kar var" şarkısını dinlemeyeli çok uzun zaman olmuştu, sen de biliyorsun...

"karlar düşer, düşer düşer ağlarım.." demeyeceğim tabi ki...kar bu, şimdi tam zamanı işte; pencere kenarına iliş, kitabını eline al, çayını yudumla...daha ne olsun:)

meçhule açılan kapılar...

2011-01-21T02:55:00.000-08:00

"Ölüm, aslında ölümsüzlüğe açılan kapı.

Ölümsüzleşmem için, sadece bir kere ölmem gerek...

Mesele, son nefesi verene kadar bize verilmiş olan sayılı nefeslerin vaktini, ölümsüz olmak için nasıl kullanacağımızda…

***
Geleceği kim biliyor? Hiçbirimiz. Niçin üzülüyoruz, niçin seviniyoruz o zaman?

***

Allah’ın emirlerini ne kadar dikkat ve lezzetle yerine getirirsek, Allah da dualarımıza o kadar şefkat ve letâfetle icabet eder. Denemesi bedava değil, ama bu zahmete değer...

***

Maddî zevk kontenjanımız harcandıkça azalıyor ve sonunda da bitiyor galiba. Ama manevî zevkin zirvesi olan dua kontenjanı, harcandıkça artıyor. Bize lütfettiğin bu zevkleri rızana en uygun şekilde kullanmamızı nasip et Ya Rab! Amin!

***
Bazen uçurumların kenarından geçiyor insan, korku ve dikkat içinde. Sonra birden yol genişliyor. İnsan gaflete dalıyor. Allah’ım, bize uçurumlardaki kurbiyetini, hayatımızın her anında lûtfeyle. Amin !..."

...

Ümit Meriç(dualar ve aminler kitabından...)

hayata çocuk penceresinden...

2011-01-12T04:52:00.000-08:00

Muzicons.com

feysbukla gerçek hayat arasındaki 7 fark...

2011-01-05T00:40:00.000-08:00

"Feysbuk’ta herkes mutlu, gerçek hayatta değil.

Feysbuk’ta herkes herkesle arkadaş, herkes birbirini seviyor, gerçek hayatta büyük bir çoğunluk birbirinden nefret ediyor.

Feysbuk’ta herkes paylaşımcı, gerçek hayatta kimse günahını bile kimseye vermiyor.

Feysbuk’ta her gördüğümüzle arkadaşız, gerçek hayatta en yakın arkadaşlarımızı bile göremiyoruz.

Feysbuk’ta herkes güzel, gerçek hayatta insanlar güzelleşmek için sağlıklarını bile tehlikeye atıyor.

Feysbuk’ta herkes zengin, gerçek hayatta insanlar ayın sonunu zor getiriyor.

Feysbuk’ta herkes kibar, düşünceli, gerçek hayatta kibarlıktan nasibini alan insanlar parmakla sayılır.

Feysbuk’ta herkes birbirini beğeniyor, gerçek hayatta genelde insanlar birbirini küçük görüyor.

Feysbuk’ta herkesin çocuğu sevimli, dünya tatlısı, gerçek hayatta yaramaz, huysuz.

Feysbuk’ta pişmanlıklar, hayal kırıklıkları, korkular yok, gerçek hayatta bolca var.

Feysbuk’ta görmek istemediğimiz, gıcık olduğumuz insanları hemen engelleyebiliyoruz, gerçek hayatta onlara katlanmak zorundayız.

Feysbuk’ta kuyruklar yok, trafik yok, sinir bozucu patronlar yok.

Feysbuk’ta övgü, beğeni var, gerçek hayatta yergi, çekememezlik, haset var.

Feysbuk’ta hiç görüşmediğiniz insanların aileleri ve arkadaşlarıyla neler yapıp ettiklerini, nereye ne zaman gittiklerini, ne yiyip içtiklerini görebiliyorsunuz, gerçek hayatta bunlar umrunuzda değil.

Feysbuk bugün ne düşündüğünüzü biliyor, gerçek hayatta kimse bilmiyor ve herkes sizin ne düşündüğünüzden ziyade kendisi hakkında ne düşünüldüğünü umursuyor.

Feysbuk’ta herkes birbirinin canı, ciğeri, tatlısı, gerçek hayatta çoğunlukla insanlar birbirlerinin kuyusunu kazıyor.

Feysbuk’ta çiftler inanılmaz mutlu, gerçek hayatta çoğunlukla kavga ediyorlar.

Feysbukta çocuklar çok seviliyor, gerçek hayatta dövülüyor.

Feysbuk’ta herkes birbirine hediyeler dağıtıyor, gerçek hayatta nadiren hediye alıyorsunuz.

Feysbuk’ta doğum günleri asla unutulmuyor, gerçek hayatta hatırlanmıyor.

Feysbuk’ta bir sürü gruba güle oynaya katılıyorsunuz, gerçek hayatta katıldığınız gruplar yüzünden fişleniyor, damgalanıyorsunuz.

Feysbuk’ta bu videoyu mutlaka izleyin, gerçek hayatta izleseniz de olur izlemeseniz de..."

...
(izdiham.com)

sergüzeşt...

2011-01-04T03:36:00.000-08:00

"Geldik, gidiyoruz; her insan gibi...Her insan gibi kendi kaderimizi y/aşıyoruz. Ezelden seçilen insan olma halimizi, dünya'nın sahnesinde sergiliyoruz. Bazen alkışlar kopuyor; üzerimize çevrilen gözlerden, g/özlerimiz kamaşıyor. Hatta ben deyiveriyoruz, ben yaptım! Kimi zaman da "kendi" seçimlerimizi bile kabullenemeyip," neden ben!"? deyiveriyoruz.

Hepimiz seçtiğimiz yol üzre seyr/edi/li/yoruz..."

...Nihan...

Foto/Kazım Torun

eskici...

2011-01-02T04:37:00.000-08:00

...Eskicii!..Dur, bekle bi dakika! Alır mısın benim kırık düşleri mi de? Sol yanı eskimiş duygularım var mesela alır mısın? Aka aka örselenmiş (g)özyaşlarım var bir de...Sahi ne alırdın sen? Zaman aşımına uğramış anlamsız boş (b)akışları da alır mısın? Güneşte kalmış rengi solmuş suskunlukları....Tutamadığım sözler var mesela, atmaya (kı)yamadığım yanık zamanlardan. Kül rengi akşamlarım var hasret kokan anlardan...

Mevsimlerim var; yağmurlu bahardan kalma...Dahası...

Sahi sen daha önce geçmiş miydin buralardan?

foto/eskici...

fotoğraf...

2010-12-30T02:20:00.000-08:00

Anı yakalayabilir misin bir hayat karesinde?...

Bir yanda siyah bir yanda beyaz....

***
Bir damla gözyaşından bir avuç dolusu kahkahaya kadar, ne ararsanız bulursunuz içinde.
Bazen bir tutam hüzünle karşılaşırsınız, bazen de gülen gözlere takılıp kalırsınız.
Kimi zaman da içinde yağmur bulutları saklı bir çift göz alıp götürür sizi başka diyarlara. Bilemezsiniz yolunuz nereye düşer o an! Bir rüya alemine belki...
Belki bir hüznün kıyısına..Dalıp gidersiniz....

yağsa üç gün üç gece, yollar kapansa...

2010-12-23T00:46:00.000-08:00

Kar yağıyor dışarda, insanlar yorgun gökyüzüne bakıyor..

Sönmüş ışıklarında kalbimin hüznü aydınlanıyor

Dışarda kar yağıyor içerde ölü mevsimler birbirine ağlıyor..

Ağaçlar gülüyor, toprak gülüyor, yeryüzü neşeli.

Dışarda kar yağıyor, içerde umut beyazı

bakmadan arkama yürüyorum...

Kar yağdıkça, lapa lapa yağdıkça kar
Kapladıkça boylu boyunca yüreğimi
ve ağladıkça ben
Yarım kalan bir hikaye tamamlanıyor.
***

1.foto/cihat can
2.foto/murad aksakal
3.foto/ ertan aktaş
4. foto/oktay olgun

günümüz ninnileri...

2010-12-21T02:46:00.000-08:00

Bundan böyle ara ara seninle dertleşmeye karar verdim be sevgili blog. Adını bile koydum senin. Göçebe!..Evet , göçebe olsun adın. Şimdi sana bir soru. Öncelikle yazdıklarımdan acaba üstüne alınanlar falan olur mu diye düşünüyorum sevgili göçebem, ha ne dersin? Olur diyorsun ha. Ben de bizim gibi kendi yağında kavrulan bir blogu okumaya tenezzül etmezler heralde diyorum. Nerden üstüne alınacaklar ki? Bilemiyorum yine de.

Bugünlerde herşeyi eleştiresim var sevgili blog. Kendimi acımasızca eleştirdiğim kadar olmasa da eleştirmek istiyorum bazı şeyleri. Yeni bir yıl daha kapımızı çalmak üzereyken her şey eski tas eski hamam şeklinde devam edecekmiş gibi bir hisse kapılıyorum. Yeni bir yılda olacaklara dair kafamda gene fikirler uçuşup duruyor be sevgili göçebem.

Mesela diyorum; tv deki dizilerde yine ailece kurulan bir masada içkiler muntazaman içilmeye ve sanki bütün türk ailelerinde de her gece yemek masalarında su yerine içki tüketiliyormuşcasına, halkı enayi yerine koyup bütün örf ve adetlerimiz hiçe sayıp bu tür dizileri yine seyretmeye devam edecek miyiz? Yani demem o ki bütün bir yıl boyunca yine mışıl mışıl uyumaya devam edecek miyiz kısacası? Evet,evet edecekmiyiz bunu soruyorum.
Evet mi dedin, duyamadım.

Mesela diyorum; yine bloglar arası savaşlarda sevgilileriyle günü birlik ne yaptıklarına(sanki çok merak ediyormuşuz gibi, izleyici sayılarına bakılırsa merak edenler epey de çok gerçi, düşünüyorum da bizdeki merak dünyanın hangi milletinde var acaba, bak bu da düşünülesi) dair günlükleri tutan bloglar yine revaçta mı olacak? Konudan konuya atlamış gibi oldum ama sorulardan biri de bu.

Yine mi evet?

....

Bunlara örnek vermeme gerek yok sanırım, takip edenler iyi bilir. Hani böyle küfürlü cümleler kurup sanki edebi yazılar yazıyormuşçasına bir izlenim yaratmaya çalışanlar var ya hani izleyici sayısı bilmem kaç bini bulan, bir de üstüne kitap çıkaranlar falan. Anladınız sanırım. Neyse kimseye çamur atmayalım. Öyle ya burası sanal dünyaydı. İsteyen istediğini yapardı. Kimseyi eleştiri hakkın olamazdı. Ben asıl şunu anlamıyorum. Ya ben çok geri kafalıyım, ya da değer yargıları çok değişti. Herşeye fransız kalıyorum. İnsanlar artık gömlek değiştirir gibi sevgili değiştiriyorlar. Bugün biri, yarın öteki. Allahın günü çok nasıl olsa. Biz de ağzımız açık bir şekilde takip ediyoruz bu rezaletleri. Nasıl değişebildi değer yargıları bu kadar, nasıl bu hale geldik, anlamıyorum. Sevgili bulma yaşı(sevgili bulma yaşı mı? bu nasıl bir cümle oldu ya hu, sanki belli bir yaşa geldikten sonra sevgili bulmak zorunluluğu varmış gibi..) 11lere 12lere kadar düşmüş istatistiklere bakılırsa(böyle bir istatistik var mı bilmiyorum ama olsaydı eminim böyle bir sonuç çıkardı). Şimdi gidin sorun, yedinci sekizinci sınıftaki öğrencilere, hepsinin(hadi genelinin diyelim, hepsini zan altında bırakmayalım) bir erkek arkadaşı, bir kız arkadaşı vardır mutlaka. Olmayana da tuhaf tuhaf bakarlar zaten "aaa senin sevgilin yok mu?" diyerekten...Sonra da "var senin genlerinde bi bozukluk" diye de hemen atılırlar. Bunu nerden mi biliyorum, "görünen köy klavuz istemez derler" yani hani ordan biliyorum. Eğerki bir kız öğrencinin erkek arkadaşı yoksa onu hemen dışlarlar ve saf damgasını hemen vururlar. Bu nasıl bir acınası durumdur ki toplum olarak yozlaşmaya doğru sürükleniyoruz. Buna bir dur diyen olmayacak mı? Hayır olmayacak! İstediğin kadar rtük'e şikayet et, istediğin kadar yaz çiz, boşuna. Zira televizyonlarda bangır bangır ahlak bozucu diziler, özellikle de okul dizlerindeki kural tanımamazlık ve milletin özünü yok etmeye çalışılan görüntüler olduğu sürece daha da belki katlanıp devam edecek. Misal bakıyorum tv de yayınlanan okul dizilerine, bütün kız öğrencilerin etek boyları hemen hemen mini ötesi...Sonra sokağa çıkıp bakıyorum etek boyları aynı, mini ötesi(bu mini eteğe taktım bu aralar). Ve her beş öğrenciden birinin yanında arkadaşım dediği bir partner(bu kelimeyi de hiç sevmem aslında, başka bir kelime bulamadım yerine)....el ele tutuşanlar mı dersin, koklaşa koklaşa gidenler mi dersin, dahası....Dahasını artık varın siz düşünün. Hayır aslında suçlu onlar değiller tabi, asıl suçlu olanlar, bunları normalmiş gibi göstermeye çalışıp bizim insanımıza kendi değer yargılarını enjekte etmeye çalışanlar ve bizim değer yargılarımıızı, örf ve adetlerini bir şekilde yok etmeye çalışanlardır. İşte bütün suçlu bunları reyting uğruna yayınlayanlardır. Bunu da doğrusu çok güzel başarıyorlar. Bizler de televizyonun karşısına geçip kuzu kuzu seyrediyoruz, evet seyrediyoruz, yalan değil. O beyinlerde neler dolaşıyor kimbilir, o kafaların içinde ne tilkiler var, o kadar rezalet diziler sunuyorlarki sofralara. Misal, Fatmagülün suçu ne, Küçük sırlar, Kavak yelleri, Arka sıradakiler falan filan....Bunlar sadece birkaçı. Bu dizilerde kimin eli kimin cebinde belli değil. "Kumanda denen bir şey var kardeşim, istemezsen seyretmezsin" diyenleri de duyuyorum. Doğru. Ama nereye kadar seyretmeyeceksin, artık günlük yemek içmek gibi olmuş televizyon. Televizyon denen bu uyku ilacını günlük doz şeklinde hergün beynimize ruhumuza alıyoruz, alıyoruz evet. Farkında olmadan hem de. Engellemek çok zor. Uyutulmaya o kadar çok alışmışız ki çünkü. Herşey artık bize normal gelmeye başlıyor. Normal insanlara artık anormal gözlerle bakıyoruz. Nereye kadar...Bu konuda daha çok yazasım var ama çok uzun olacak be sevgili göçebe....Daha postu okumaya başlamadan kaçıp gidenler olacak sırf bu nedenle. Demedi deme sonra;)

Sana bi şey söyleyeyim mi sevgili blog? Gördüğün gibi biz böyleyiz işte sevgili göçebem, hem eleştiririz, hem de güle oynaya paşa paşa büyük bir iştahla önümüze konanları afiyetle yeriz. " Bu ne perhiz bu ne lahana turşusu" sözü doğrusu bizim için biçilmiş bir kaftan. Sonra da işte yok efendim, tacizler artıyormuş, yok efendim boşanmalar artıyormuş, yok efendim cinayetler artıyormuş gibi laflar edip dururuz. Artmasın da n'olsun. N'olmasını bekliyordun ki. Son zamanlarda okullardaki şiddet neden bu kadar arttı sanıyorsunuz...ve boşanmalar....ve şiddet...ve taciz...Peki, televizyondaki evlilik programlarının artmasına ne demeli. Bu bir rastlantı değil sanırım.
Siz önce yayınlayın içinde her türlü pisliği barındıran aldatma, ihanet, şiddet, kırmızı nokta içeren filmleri, sonra da gelin sizi evlendirelim, yuvanızı yapalım kandırmacaları ha. Bravo size doğrusu, alkışlıyorum sizi!....Evet, bizleri bu hale getirdiğiniz için alkışlıyorum sizi. Bizi özümüzden ayırmayı başardığınız için de....Sağolun!....

Velhasıl kelam dertliyim be sevgili blog. İnternet mi dedin? Ha o da ayrı bir konu. Belki onu da bir gün seninle tartışırız. Şimdilik bu kadar olsun, gerisini sonra düşünürüz. Çünkü düşünmeye o kadar ihtiyacımız var ki. Lafla da peynir gemisi yürümüyor ki....

Bir eleştirmedir gidiyor bu günlerde sevgili blog, n'olacaksa artık. hadi hayırlısı olsun bakalım:)
tekrar görüşebilme duasıyla...
Vesselam...
****

Foto/Aslı Karakaya

Bu fotoğrafı da ilginç geldiği için seçtim, hoşuma gitti doğrusu:)

illa da edep...

2010-12-11T06:32:00.000-08:00

Türbanımı takarım
istediğimi de yaparım;

Ben özgürüm...

Ben özgürüm..

Özgürüm ben....

...

Bu tür konularda yazı yazdığım pek görülmemiştir aslında. Zira daha çok edebi yazılara sayfamda yer vermeye çalıştığımı sayfamızı takip edenler bilirler. Ama gel gör ki bugün aklıma takılan bi iki küçük ayrıntıyı yazmasam olmazdı(uzun süredir yazmak istiyordum aslında) Dikkatimi çeken o kadar çok şey varki memleketimde. Şimdi bunları burda yazmaya kalksam sayfalar buna yetmez sanırım. Memeleketimden her gün gördüğüm türban manzaralarından küçük bir iki ayrıntı bugünkü aklıma takılanlar.

Yolda giderken bazı türbanlı kardeşlerimize rastlıyorum mesela. Dönüp dönüp bakmak geliyor içimden ve üzülüyorum doğrusu. Zira türbanlı olmakla tesettürlü olmak arasında farkı bilmeyenler o kadar çoğunluktaki /ya da işine gelmeyenler... Her türban takan kişi tesettürlü demek değildir. Tesettürlü olmak demek, aslında edebe riayet etmek demektir. Tesettürlü olan sadece başını kapatmakla mesul değildir. Dişiliğini ön plana çıkaran kıyafetlerden da uzak durmak zorundadır..Ama gördüğüm kadarıyla öyle giyinenler var ki "keşke şu başını da örtmeseydin be ablacığım" dedirtiyor insana. İnsanı çileden çıkaran kıyafetler giyen türbanlılara rastlıyorum mesela, tüm gözler onda. Çünkü öyle bir giyinmiş ki, açık giyinen yanında halt etmiş(açık giyinen derken başı açık olanlardan sözetmiyorum. Mini etekli, makyajıyla giyim tarzıyla kendini marjinal sanıp, avrupalılara özenti duyan hatunlardan bahsediyorum). Bu nasıl bir giyinme şeklidir ya hu!...Altı kaval üstü şişhane. Yüzüne bakınca, önce sıradan bir türbanlı gibi geliyor ama o da ne, altında bütün hatlarıyla karşıdakini cezbedecek şekilde vücudu tümden saran bir kot pantolon. Üstünde daracık şeffaf bir bluz. Yüzünde bütün bir mahalleyi boyamaya yetecek kadar boya...Takmış takıştırmış, süslenip püslenmiş, tırnaklar ojeli. Her tarafından afedersiniz ama cinsellik akıyor, rüküşlük tavan yapmış. Ama olsun, başını örtmüş ya önemli olan o...
Yok böyle bir şey kardeşim, tesettür bu değil! Bazen bu türbanlı kardeşlerimizin hal ve hareketleri de gözüme takılıyor, o da ayrı bir konu. Hiç yakışmıyor bu tür davranışlar; kendini bilmez tuhaf tuhaf hareketler, böyle bir alaycı gülmeler ona buna af atmalar falan, hoş değil tabi. Hoş bu da çok farklı bir yönü bu tür giyinen kardeşlerimizin(öyle olmayan kardeşlerimizi tenzih ederim bu arada)...Herhalukarda acı bir durum.

Baş örtmekle kalbindeki kirli noktayı örtemezsin, önce edeb ne demektir bunu bir öğren sonra başını ört. Başörtü başımızı örter sadece, düşünceler raydan çıkmışsa başını örtmüşsün nafile..

Bunları neden yazıyorum bilmiyorum. Herkesin fikrine saygı duyarım aslında, kapalı olmuş açık olmuş, benim için bir yere kadar önemli. İpler bir yerden sonra kopuyorsa....Önemli olan karşıdakinin kişiliği, düşünceleri. Dişiliğini gözler önüne serip, kişiliğinden ödün verenler tesettürden anlamayıp başını örtmeyi sadece moda sananlardır. Dar çerçevede düşünenler bundan öteye bir adım bile gidemezler. Başımızı örtmek dinimizin gereği elbet. Başını örterken diğer yerlerini aç dememişki dinimiz. Bunu bilmek için alim olmak da gerekmiyor. Tesettürlü olmak ne güzel bir duygu. Demek ki bizler başımızıı örterken , ruhumuzdaki açlığı /açıklığı pek örtemiyoruz ve bir şekilde bunu dışarıya yansıtma ihtiyacı duyuyoruz. Bu tamamen imanımızın zayıflığından kaynaklanıyor. Çünkü nefsimiz bizi bazı şeyleri güzel göstermeye çalışıyor. Ah şu nefsimiz yok mu! Şeytana uymak da cabası tabii. Ama bunu gereği gibi anlamayanlar, her türlü özgürlük kisvesi adı altında, edep denen o güzel olguyu yerle yeksan etmiş durumdalar. Bu yapılanlar sadece teşhircilik, başka bir şey değil! Moda adı altında üstümüze giydiğimiz her kıyafet bizim kişiliğimizi gösterir aslında. Kişiliğin yerine oturmamışsa dişiliğinle istediğin kadar rüzgarlar estir, fırtınalar kopar, bir gün gelir kendi rüzgarında kaybolup gidersin de haberin bile olmaz. Kişiliğinle dişiliğini böyle karman çorman karıştırdığında ortaya ne idiğü belirisiz bir silüet çıkar ki, işte bu çok fena..Kadınların fıtratında vardır zaten kendini beğendirme duygusu. Ama bu böyle olmamalı hem de hiç olmamalı! Güzel görünelim derken kedimizi gülünç durumlara düşürmeyelim lütfen. Başımızı örtelim ama sırf başımızı örtmüş olmak için değil, karşıdakine güzel ahlakımızla da örnek olalım. Müslüman olan insan, örnek olan insandır....Yani demem o ki ; edep, illa da edep! Gerisi teferruat...
**

şimdi geri dönüp baktım da yazdıklarıma, biraz ağır cümleler kurmuşum zannımca...aslında daha farklı bir şekilde da yazabilirdim ama etrafınızdaki bazı kendini bilmezler size böyle cümleler kurmanıza sebep olabiliyorsa yapcak bir şey yok, müsebbibi olanlar düşünsün...bana sadece yazmak düştü...
bugün biraz acımasızım galiba:)

aşk sustukça, çay demini buldukça tatlanır...

2010-12-05T22:47:00.000-08:00

"Demini bulmuş zamanları içeriz an hikayesine benzeyen yudumlarda... Garson sade bir çay lütfen! Buruk/vuruk yanlarına benzeyen hayatın... Demini bulacaksa hikaye, ateşle dem arasında (su/dan) bahaneler olsun! Şeffaf suların elçiliğinde demin nezaketine hürmeten... Öpü/lü/şün renginde can bardaklarda..."

***

"Gün batarken -ne bileyim- kızıllık mı boyar çayları... Ağaçların altında mesela... Rüzgâr mı karıştırır bardakları... Semaverden mi bu yayılan koku... Gün yaprakların arasından göz kırpar... "Elveda" gibi yapraklar... Çay renginde midir âlem... Ya bu sohbetimiz...
Dem rengin de/midir?..."

(baharbestesi)

ve boş(lukta) sallanan düşler

ki(mim)gelmiş, ki(mim)!?..

2010-11-28T16:55:00.000-08:00

Efendim, blog oyunlarının en nadide en gözde zatı muhteremlerinden " mim" kapımız çaldı yine ve biz de bu sefer ona elimizden gelen bütün hoşgörüyü gösterdik , buyrunuz işte cevaplarımız;

1- En sevdiğiniz kelime?

Hayat...

2- En nefret ettiğiniz kelime?

Hayat...

3- Ne sizi heyecanlandırır?

Okumak, özellikle hayatı...

4- Heyecanınızı ne öldürür?

Hayatın kuralları...

5- En sevdiğiniz ses?

Sessizliğin sesi...

6- Nefret ettiğiniz ses?

Hayatın kuru gürültüsü..

7- Hangi mesleği yapmak istemezsiniz?

Hayat ameleliği...

8- Hangi doğal yeteneğe sahip olmak istersiniz?

Hayatı hatasız yaşayabilme yeteneğine..

9- Kendiniz olmasaydınız kim olmak isterdiniz?

Kendimi arıyorum.
Kendimi buluyorum.
Kendimle yarışıyorum.
Kendimle savaşıyorum..
Kendimle konuşuyorum.
Kendimle yüzleşiyorum.
Kendimle yanıyorum.
Kendimle tutuşuyorum.
Kendimle yaşıyorum.
Kendimle ölüyorum.
Kendimi seviyorum.
Kime ne!
Kendim bile seviyorken kendini;
kendimi bırakamam:)

10- Nerede yaşamak isterdiniz?

Kâf dağında:)

11- En önemli kusurunuz nedir?

Hayatla oyun oynamaya kalkmak...

12- Size en fazla keyif veren kötü huyunuz nedir?

Hayatı sevmek:)

13- Kahramanınız kim?

Tom ve jerrye bayılırım . Tom diyeyim bari:)

14- En çok kullandığın kötü kelime?

Kötü kelime diye bir şey yoktur, kelimeleri kötü emellerine alet edenler vardır:)

15- Şu anki ruh haliniz?

Sakin...

16- Hayat felsefenizi hangi slogan özetler?

"Her insanın içinde bir muhalif yaşar..."

17Mutluluk rüyanız nedir?

Allahım ne günlere kaldık, rüya bile göremiyoruz doğru dürüst:)

18- Sizce mutsuzluğun tanımı?

Tanımsız mutsuzluklarla yoğrulmuş ve de yorulmuş birine mi bu soru?

19- Nasıl ölmek isterdiniz?

-Nası yani? hemen öleceksem...
-Doktor, yoksa hemen mi öleceğim, doğruyu söyleyin!!?

20- Öldüğünüz zaman cennete giderseniz Allahın size ne söylemesini istersiniz?

Cennete giden yollar taşlı dikenli isli puslu tozlu. Cennete giden yollar suskun, uzun ve meşakkatli. Yola çıktım arıyorum, kaybettim kendimi. Bulursam....Yollardayım henüz...
Tabiki herşeyden önce, imanımla son nefesimi vermeyi dilerim...

***

Tamam kabul ediyorum, biraz uçuk cevaplar oldu ama benden de ne beklenirdi ki, aklıma gelen ilk cevapları verdim n'apayım:) Daha farklı cevaplar da verebilirdim aslında, içimden böyle geldi. Bir dahaki sefere daha makul ve de mantıklı cevaplar veririm belki...
Unutmadan bir de kuş sesini severim onu da söyleyeyim de..."kuuuş sesleri ovalaraa yayıılııır, insan bunaa hayran olur bayılııırr.." diye de eklemek istiyorum izninizle:) Bakmayın öyle normal göründüğüme biraz vardır uçuk kaçıklık bu bünyede:) Neyse efenim madem mimden kaçamıyoruz, bundan böyle gönderin o halde ne kadar mim varsa buraya. Güzelmiş cevaplamak sahiden de, gönderin gönderin, valla bak çekinmeyin, konu komşudan da toplayın hatta, artık Allah ne verdiyse;) Bak gördünüz mü işte, insan isterse ne güzel anlaşabiliyormuş demek ki? Var mı dünyada, anlaşmak ve de anlaşılmak kadar güzel bi şey, yok :) Bu arada; yok, var, evet, hayır, velhasıl, vesselam, hiç, mütamadiyen kelimeleri de güzeldir severim allah için, ne yalan söyleyeyim:)
Bir mimdir, iki mimdir, üç mimdir on üç mimdir....Evet, başka sorusu olan?

Yok mu?

Eee, o halde daha ne bekliyorsunuz, dağılabilirsiniz ;)
Mimlerin hepsi benim, vermem:) şaka şaka, isteyen buyursun alsın mimden istediği kadar, ben kimselerin günahına girmeyeyim de;)

***

Ayrıca çok teşekkür ederim değerli blog sakinlerimizden beyaz lale..ye burdan.

İstediğiniz derin cevapları pek veremedim sanırım, olmadı :)

Yine de cevaplarken epey tebessüm ettim, eğlendim sayenizde, teşekkürler. Sanırım bu mimden bu kadar eğlenen de bir tek ben oldum heralde:)

foto/ akıllı serçe

sınav mı savaş mı hayal mi?...

2010-11-22T00:26:00.000-08:00

"Her ayrılış daha az canımı yakıyor ama her kavuşma daha çok mutlu ediyor. Göz yaşına alıştım ama kahkahalarım çoğalıyor. Neler oluyor bilmiyorum. Sanki tüm dünya hayal gibi… Ama hayaller bu kadar acı değil sanıyordum.

Amaçlar git gide kayboluyor, nedenler siliniyor. Kararlar boşa alınıyor, sözler verilemiyor. Zaman sürekli geçiyor. Peşinde koşmaktan yoruluyor insan.

Dinlenecek bir anlık huzur için günlerce çabalıyoruz. Ama her şey geçiyor. Her "dün"ün adı eskiden "şimdi"ydi. Her "şimdi"nin ise dünde adı "gelecek"ti. Sürekli değişiyoruz. Tek bir tebessüm için bakınıyoruz. Gökyüzüne güveniyoruz; mavisinde yüzüyoruz.

Tutunduğumuz duvarlar artık soğuk. Neşenin sıcaklığı yetmiyor, neşe yetmiyor. Umursamamaya başlıyoruz, kaybedişlere gülmeye başlıyoruz. Boş verişler sarıyor çevremizi. Yine de sahte gülücüklere tutunuyoruz.

Hayat sınav mıydı, savaş mıydı, hayal miydi şaşırıyoruz. İnanca sarılıyoruz; o bizi durmadan itse de. Geriye bakıp hep ileri yürüyoruz. Her adımda tesadüflere rastlıyoruz. Rastlamayınca takılıp düşüyoruz. Canımız yanıyor. Yanmasa da biliyoruz; her mutluluğun arkasına tutunan bir mutsuzluk var..."

***

çıkardığım notlar ve sorular;

-tesadüf yoktur, tevafuk vardır...

-inancımız bizi itmiyor, biz onu itiyoruz...

-her mutluluğun arkasına tutunan bir mutsuzluk var mıdır?

-hayat aslında, sınavı kazanmak için savaşa girdiğimiz hayal kazanı; durmadan acılarla yoğrulup sürekli yenildiğimiz...

ve çetrefilli...

mırıldanmalar...

2010-11-11T02:25:00.000-08:00

...yaşamın kıyısına vuran...

****

herşeyden önce bir teşekkür borcum vardı;

değerli blog sakinlerimizden ve çok değerli blog yazarlarından gri kent sakini..ne en içten teşekkürlerimi iletiyorum burdan tekrar; bizi bu güzel ödülü layık gördüğü için:)..eksik olmayın, sağolun...

her ne kadar bir mimden daha uzaklaşmaya çalışıyor gibi gözüksem de bu ödülü sayfamdan takip ettğim bütün değerli blog yazarlarına gönderiyorum :)

sarı sonbaharda sarı sarı düşler....ve sarı...

2010-11-06T02:18:00.000-07:00

Hava soğuktu. Bana göre sıcaktı oysa. Çünkü içimi ısıtan bir sonbahar vardı dışarda. Sonbaharın getirdiği güzel bir akşam serinliği. Tam eve giriyordum ki; kaldırımda, sokak lambasının tam önünde, bir kedinin gözümün ta içine baktığını ve hafi hafif mırıldandığını duydum. Alışmışlığın verdiği hüzünlü bir mırıltıyla sarı yapraklar ardına bıraktığı çaresizliğini, o tatlı masum bakışlarından anlayabiliyordum o an.

Hava soğuktu. Ama o sıcaktı. Tüm umursamaz halleri ve tatlı haylazlığıyla eteklerime zil çaldırmayı başarmıştı. Kediciğe bakarken içimde bir şeyler kıpırdamıştı sanki. Çok mu üşümüştü acaba, açmıydı yoksa bu sarı kedicik diye geçirdim içimden. Sonra düşündüm de; kedicik değildi aslında üşüyen, içimdeki sonbahar rüzgarlarından kalma duygulardı. Duygularıma küçük bir sıcaklık kondurabilen bir kedi duruyordu karşımda.
Sokak lambasının tam önünde. Sokak kedisiydi, evet. Tüm cadde ve sokaklar ona aitti. Hava soğuk olsa da özgürlüğün sıcak dünyasında mutluydu yine de. Hava soğuktu. Ayazdı. Ama kediciğin o tatlı mırıldanmaları nasıl da sıcaktı bir bilseniz. Çocukluğuma döndüm. Sonra nolduysa oldu, usul usul ordan uzaklaşmaya başladı ve köşeyi dönüp gözden kayboldu. Çocukluğum da peşinden...

Gitme diyecektim ki tam...Diyemeden gitti! Seni özleyeceğimi bilmeni isterim sarı şeker! Seni özleyeceğim evet. Sadece o bal sarısı renginle içimdeki sonbaharı yakaladığın için değil, tam da içime akşamın suskunluğu çökmek üzereyken karşıma çıkıp o tatlı miyavlamanla kaybolan umutlarımı geri verdiğin için de seni özleyeceğim. Dünya küçük biliyorsun, mahallemiz de öyle. Yüreğim dersen alabildiğine geniş ve derin. Belki bir gün karşılaşırız yine belli mi olur; loş bir sokak lambasının altında ya da yağmurlu bahçemizin aralık duran mavi renkli kapısında. Söz, ben orda olacağım. Ya sen...?

****

sarı sonbaharda...
sararmış düşler içinde
sarı bir...
****

fotodaki kedi o değil :)

http://ufizy.com/#hIt1zFc2jgM/r/!/

ve unutulan

hangi mevsimdeyiz böyle...

2010-11-01T01:55:00.000-07:00

Hangi mevsimdeyiz böyle
Paletimde renkler kaskatı
Oysa durmadan boyamalıyım hiç durmadan
Renklerini yitirmiş hayatı

Mevsimlerden keder mi söyle

Dinle! ruhumun yatışmasını bekleyemem,
Gitmeliyim ve giderken
Bakmamalıyım gözlerine hayat denen fakirin.
Su içtiğim ellerden
Bana bir pişmanlık gelsin istemem.

Dinle! hatırladıkça üzüyor beni

Geri çekilirken yaktığım rüyâ
Mevsimlerden keder mi söyle,

Ne giysem yakışmıyor uçurumlardan başka
Dağıtamıyor hiçbir güneş ruhumdaki sisi

Ve ben hâlâ yarın güzeldir diyorum
Kalmasa da albenisi...

..İbrahim Tenekeci..

ve hayat galiba...

gizemli yolculuk...

2010-10-25T00:47:00.000-07:00

"Okumak, bazen insanların hayatlarından uzak tuttuğu bir şeydir...

Okumak, bazen insanları hayattan uzak tutan bir şeydir...

Okumak, bazen insanı hayatta tutan bir şeydir..."

****

Okumayla başlar gizemli yolculuklar; kalbin en derinine... Kitap! Sihirli bir araba! Binersiniz arabanıza; sessiz sedasız dünyayı dolaşırsınız kendi içinizde...

Masalsı... Gizemli... Heyecanlı...

Kimi zaman suskun... Gökyüzünde gezer gibi kimi zaman... Aşka göz süzer gibi...

Mola verisiniz arada bir, sonra tekrar kaldığınz yerden...

****

Okuyorum, okuyorsunuz , okuyorlar...Okumak!... Okumanın insanları yalnızlaştırdığını düşünüyorum..Zira ne zaman elime bir kitap alsam farklı boyutlarda, farklı ufuk turlarında kendimi kocaman bir gökyüzü çizerken buluyorum...Gökyüzünün rengini çoğu zaman maviye boyasamada renkler çoğunlukla alacalı oluyor ve gri bir gökyüzünde karar kılıyorum...Griyi sevmeme rağmen, neden grileşiyor hep bu gökyüzü, neden hep yağmur yükleniyor bulutlar diye içim içimi yiyor...Neden şimşekler çakıyor mesela ruhumun kuytu köşelerinde...Neden?...Bazen ellerimden kayıp gidiyor zaman...Tutamıyorum...

"Okumak bazen insanları hayattan uzak tutan bir şeydir.."

Hayatın cilvelerinden, kaprislerinden, vurdumduymazlığından, tektipçiliğinden, estetikli yüzünden bir süre de olsa uzak tutmayı başarıyor okumak...Bunu yapabiliyor. Kitap okumak güzellik uykusuna yatmak gibi bir şey, ama kabus görmek de var işin içinde tabi...Bunu okuyanlar daha iyi bilir...Ruhunun çekildiğini hissetmek garip bir duygu...Garip olduğu kadar da karizmatik...

"Okumak, bazen insanı hayatta tutan bir şeydir..."

Hayatta tutmak...Ya da hayata tutunmanın diğer bir adı olabilir okumak...Tıpkı küçük bir çocuk edasıyla bir cadde kenarından karşıdan karşıya geçerken annenizin elinizi sımsıkı tutması gibi...Ya da böyle bir şey işte...Böyle karışık duygular...Lapa lapa yağarken karlar içinizin en ücra köşelerine; aniden güneşin gri bulutlar arasından muzip bir çocuk edasıyla size gülümsemesi gibi tıpkı.....

Okumanın büyük bir gücü var insanlar üzerinde...Farklı şekillerde karşımıza çıkabilir bu...Farklı yerlere, farklı zamanlara bir ışın gücüyle insanları yollayabilir, uzaya mesela...Ya da kalbinizde keşif yaptırabilir, bunu çok iyi yapabilir iyi bir kitap...Ben biliyorum, gördüm...Kalbinizin kapıları sonsuza dek açılabilir....Kalbinizin kapıları her an çalınabilir...Kalbinizin kapılarını hep aralık tutun...Bell mi olur, belki içeriye yalnızlık değil, huzur ülkesinden gelen umut misafirleri dolabilir....Evet, kitaplar bunu başarabilir...

Her ne olursa olsun, yine de kitaplar insanları yalnızlaştırmaktan kurtaramıyor ama, bu bir gerçek...Yalnızlık güzeldir oysa...Yalnızlık demek kendini bulmanın diğer bir adı belki de...Yalnızlık!....Kendini yalnızlıkta bulanlar belki bir gün mum ışığından kalbe yansıyan kendi silüetlerini de görebilirler...Olabilir, neden olmasın ki... Herşey mümkün...

***
ve Nazan Bekiroğlu'nun fotoğrafını koymuşken bir kaç satır alıntı yapmamak olmazdı:
"Ellerim yok oluyor çoktan, yazdığım harfler kalıyor. Gözlerim yok oluyor da gördüğüm ve çizdiğim suret duruyor..Ben yokum da göğsümdeki sedef düğme yaşıyor...Ya okuduğum kitaplar arasında kalan gözlerim?..." N.B.

***
Ya okuduğum kitaplar arasında bıraktığım kalbim?...Evet, ya kalbim?...
...

Foto1/Nazan Bekiroğlu(güzel yazıyor)
Foto2/Tuğba Sıvacı

ve... düşündün mü?

hiç kimse ilkin kendisine alışık değil...

2010-10-21T02:31:00.000-07:00

...

Tuttum yakaladım kendimi
Getirdim gözlerinize serdim
Durdum, size soruyorum;
Yaşadığımı görüyor musunuz?
...

Yaşadığımı görüyor musunuz !

...

Ö.Asaf

***
...kuşatma...

sevgili huzursuzluğum...

2010-10-18T00:30:00.000-07:00

"...Elleri üşüyünce nereye koyacağını bilmeyen ben
Geceleri yatarken kutup ayıları üşümesin diye
Dua eden ben...

...

Yani ben orkestradan kovulunca berbat duygulara kapılan ben

Karşılıksız mektup yazmada üstüme kimseyi tanımayan ben
İstiklal Marşı’nı iki satır önceden okuyan
İlkokul bir çocuklarının başını okşayan ben
Şimdi nereye koyayım bu heyecanlanmış gövdemi
Nereye, soğuktan üşümüş ellerimi nereye
Ah ben,
Ah ben..."

Bülent Parlak

gölgeli düşler...

2010-10-14T01:09:00.000-07:00

"...Dualarımın serin tutkusu, düşlerimin son yolcusu, sevdiceğim, ey güzel ölüm, var mı ötelerden bir haber? Karanlığın izlerinde, gözlerim gözlerinde dönülmez akşamındayım, yoruldum...Çık gel artık, gel...Kırikindi yağmurlarıyla gel. Başlasın yelkovanlar titremeye, akrepler süzülsün zamandan...
Söylenmişse bir kere vuslat şarkıları vazgeçmek olur mu hiç bu sevdadan..." diye talihsizlikle bir şeyler karalamıştım zamanın birinde...

name-i nur(derin) (15.02.2007)

düşler sokağında gezerken ölüm(e) düştüm ansızın...diye de eklemiştim.

****

O günlerde nasıl bir haleti ruhiyeyle yazmışsam artık...Çok eski karaladıklarım şu an içimi kararttı desem yeridir...Lakin "yaşamak" acı bir türkü olmuşken yüreğimizde bazen ölümü özlemek çok da şaşırtıcı olmasa gerek...

Foto/Faruk Akyüz

...

2010-10-10T03:07:00.000-07:00

saklama çürüyor kalbin burada...

2010-10-07T12:14:00.000-07:00

"...ne kadar az yol almışım, ne kadar az yolun başındaymışım meğer

elimde yalandan kocaman rengarenk geçici oyuncak zaferler..."

...

radyoda yine sezen çalıyor...

bir süre..

2010-10-03T04:41:00.000-07:00

burdayım; gri sufleler..

belki üstümüzden bir kuş geçer...

2010-09-29T01:01:00.000-07:00

Değişti herşey..Herşey değişti...Değişmeyen tek şey sevdalı yanım...Şimdilerde

eskiciden alma, antikadan bozma, yeni yetme düşlerle birlikte yaşıyorum.. Büyütüyorum yüreğimdeki çocuk sevdaları; herşeye inat...

Kırmızı biskletli haylaz güneş, yedi rengin cümbüşüyle kendinden geçmiş salına salına dolaşan gökkuşağı...Tıpkı ilk günkü gibisiniz...Ya yağmurun elleri....ah, nerdesiniz?...
Sahi ne de güzel göz kırpardınız öyle; alıp benden beni...

Gökyüzünün kucağında ninnilerle uyuyakalmış serçecikler...
Toprağın biricikleri; papatyalar...menekşeler...gelincikler...Görün beni de, beni de duyun, bakın size el sallıyorum...Durun gitmeyin ! Beni de bekleyin e mi? Hüzünler ırmağında ıslanmış yüreğimi sonsuzluğa asıp hemen geliyorum....

yazan/derin
zaman ve yer/29.05.2010.(düş sokağı sakinlerinin bahçesi...)

****
şimdi asıl hikaye şöyledir; "derin" bir öğle üzeri dinlenmeye çekilmişken, gözlerindeki uykuyu farkedip hadi siz gidip biraz dolaşın diyerekten uykusunu başından savan, sonra da bahçede aylak aylak dolaşmaya çıkan, bu arada da kağıdı kalemi de gizli bir hazine gibi hep yanında taşıyan düş meraklısı "derin" bu arada uçuş denemelerine kalkışmıştır....sonu hüsranla bitmiştir ama derin bu işten hiç vazgeçmemiştir, çünkü kaybedecek bi şeyi yoktur ve sonunda " uçuş denemeleri"ne devam etme karar alır...
işte bu satırlar o uçuş denemeleri sonucu ortaya çıkmış satırlardır...ve sonunda da nasıl olduysa bunları bi güzel derleyip toparlayıp post haline getirmeyi başarabilmiştir....ve daha bir sürü düşleme notları bu uçuş denemeleri sayesinde derlenip toparlanmayı beklemektedir :)...
bu uçuş denemelerinin devamı gelebilir mi derseniz?...gele de bilir gelmeye de bilir derim...bu "uçuş denemeleri" toplanıp çöpe de atılalabilir, bu "derin"in paşa gönlünde oturan keyfinin kahyasına kalmış bir şeydir:) ne de olsa zamane insanı işte, ne yapacağı belli olmuyor :)..böyle işte, yani hikaye asıl bundan ibaret...
olan biten hepsi bu...

"derin"im o değil de belli mi olur, belki üstümüzden her an bir kuş geçebilir :)

mektup...

2010-09-27T01:55:00.000-07:00

onlar da yenik düştüler teknolojiye...hepsi boynu bükük şimdi; bir kitap arasında...
ya da "tozlu hayat"ın sayfalarında..

yazık unutuldular...

ağrı kesici...

2010-09-23T03:04:00.000-07:00

ümit; tedavülden kalkmayan tek ağrı kesici...
yan etkisi; pembe gözlüklerle dolaşmaya meyilli olmak..oysaki hayatın rengi ya siyahtır ya beyaz...

ciddi misin...!?

2010-09-21T03:23:00.000-07:00

ciddi yetimlerdeniz; ciddiyetini yitirmiş. dört nala koşar resmiyet...bakışımız, duruşumuz...
aynadaki bu yabancı da kim!

bütün yollar "eylül"e çıkar, hüzne d/okunduğumuz saatlerde...

2010-09-18T05:32:00.000-07:00

"Eylül, içime dokundu yine, dokundu geçti bile!
Yapraklar sararsın diye eser eylül rüzgârı, sararsın solsun dökülsün de yerle bir olsun diye...
Taze baharlardan başka, hazan da yüreklere konsun diye...
Toprağa yakın olmadan toprak gibi olamaz varlık; sararıp solmadan, yeşermek nedir, bilemez!
Heva ve heves ile havada uçuştukça ayakları yere sağlam basamaz.
Eylülü yaşamalı ki hazan sarısından yeşile dönmek nasıl olur; görmeli..."

...nihan...

susadım sana be eylül!...

2010-09-13T01:56:00.000-07:00

desem ki hep eylüldür içimde zaman; tekrar dönermi ki mevsimler bahara....
****
adı eylül, soyadı hüzün...
****
eğer sen eylül isen; hep hüzün açar çiçekler...
eylülde doğup eylülle yaşamış; eylülde nefes alıp eylülle sözlenmişsen...ve. eylülde susamışsan...susadım sana be eylül!
ah nasıl da sessizdi gidişin; esrik fısıltılar bırakıp ardında...son muydu bu yoksa, sonum muydu?...dilekolay..
susadım sana be, farkında mısın?
****
hüzün bulutları pervane olmuşsa etrafında bilki sen hep eylülsün...
yağmurlarla ağlayıp yağmurlarla gülmüşsen sen eylülden başkası değilsin....
bahar seni hiç anmasa da unutsa da , bil ki eylül sana hep dost ama hep dost kalır...

****
eylül, sen her halinle güzelsin...hele bugünlerde çok başka bir güzel....
seni sevmeyen uzak dursun yamacından....bırak giden gitsin boşver....gel otur yanıbaşıma da
konuşalım ordan burdan, sonra da belki dem vururuz en d(s)erin uykulardan...

****

foto mu? belki daha sonra...
bi kana kana içelim eylülü....
unutmadan söyleyeyim; "zaman""la ufak bir alıp veremediğmiz var bu aralar, o nedenle yorumlarınıza yorumsuz kalabilirim...affola...
***

foto/içimdeki sonbahar

elma şekeri...

2010-08-28T00:42:00.000-07:00

- hayat nedir sence, bir ısırıkta bitirilen elma şekeri mi?

- birincisi; elmayı sevmem, ikincisi de; soru soranları....

-...!!?

düşünmek mutsuzluktur...

2010-08-22T03:58:00.000-07:00

"Şunu öğrenmelisin : Sen hiç bir işe yaramaz değilsin. Seni senden çalan toplumdur.
-Kültür bir şeye cesaret edebilme sorunudur. Okumaya cesaret edebilme, bir görüşe inanmaya cesaret edebilme, görüşlerini açıklayabilme cesaretidir.

-Kültür, insanlık uğraşısının üst yapısı değil, temelidir.
-Güç ve korku her zaman yan yanadır.
-Aşk acısı çekmedim hiç, çünkü dünyanın verdiği acı her zaman güçlüydü.
-Dünyanın acısı olmasaydı taze yeşil yapraklar üzerindeki güneş ışınlarının anlamı olmazdı.
-İnsanın kendi dünyası dışında yaşayacağı bir dünya yoktur.”

***
öyleyse "dön bak dünyaya"

...Tezer Özlü...(izdiham)
başlık/SulhiCeylan

hüzünlü dualarım vardı benim...

2010-08-17T15:14:00.000-07:00

Bir yanımız hep hüzün!

Bir yanımızda hep sevda!

Bir yanımız hep umut!

Bir yanımızda hep dua....

Bir tutam hüzünle başlar aslında her şey ve bir tutam dua ile devam eder durduraksız..

ve hüzünlü dualarla çıkılır yola..

....

Anlamasak da hüzünlü dualardır bizi biz yapan...Sevdalardır vuslatı hatırlatan ..ki Aşk-ı İlahi'ye kavuşmadır dua.

Bir güle dokunmaktır usulca, ya da umuda yolculuk etmek, kalbine doldurduğun bir avuç sızıyla beraber... Gökkuşağındaki renklere tutunup elini uzatmak bulutlara doğru ve kaybolmak bulutların arasında... sonsuza kadar kalakalmak öylece...

Belki de bir kuşun kanadına yaslanmak ve gökyüzünün maviliğine koşmak, ardına bile bakmadan..

kadife ıslıklı bir selam uzatmak; okyanusun maviliklerinde korkuya yatmış düşlere..

Dipsiz kuyulardan taaa güneşin ışığına halat bağlamak gecenin bir yarısında....seslenmek bir uçurumun kenarından avazın çıktığı kadar; dağlardan kopup gelen çığlara aldırmadan...

Gökyüzünde rüzgarla yarış yapan kuşları anlamak ve özlemek yağmuru...ve yağmur sonrası kaybolmak toprağın o dayanılmaz kokusunda..yarışmak uçurtmalarla kendinden emin; ben de varım diye !

Ya da bir su damlasının akması gibidir dua; tenhalarda kalmış solmuş kurumuş bir güle can verir gibi.. yürek yangınlarına sürülmüş bir merhem misali gibidir yada dua..

Uzanan bir el gibi, çok uzaklardan; anne şefkati kadar sıcak, duygulu..masum..

belki de bir aşkdır dua; karşılıksız seveni bilmek ve kalbini koymak ortaya ve acıların aslında hiç de acı vermediğini anlatmak yüreğine ya da..

Ya da bir kaçıştır dua.. uzaklaşmak yalancı sevdalardan ölesiye...

Bir vasıta belki de sonsuzluğa uzanan ve kapıları aralayan...

Ya da susalım artık...susmaktır belki de dua.

anlatmaya ne hacet...sustum..!

Ve kapadım gözlerimi artık, alışılmış yalnızlıklara ve alışılmış sevdalara..

sonrası mı?..

sonrası bir rüya alemi ..

bir avuç hüzme..

bir düş damlası...ve

bir kelebek hafifliği...

ya da bir parça fasl-ı kelam ..

geceler..gündüzler..umutlar ..sevdalar..aşklar..mevsimler..

yıllar..aylar..hüzünler..pişmanlıklar ve yalnızlıklar...

Hep bize dair, bizle yaşayan ve bizle son bulan...

Bir hiç gibi yaşamak ve bir hiç olduğunu anlayabilmektir dua...

Dedim ya;

Bir yanımız hep hüzne bakarken buğulu gözlerle..

Bir yanımız hep ağlaşadurur umutlarla; vuslat, vuslat diye...

Zira ne kalır ki bizden geriye..

Bir küçük yalnızlıktan, kalbe dokunan bir tutam hüzünden

ve yaslı dualarımızdan başka....

Hüzünlü dualarda, içinizdeki o saklı duran umudu yakalayabilmeniz dileği,

ve en önemlisi duasıyla....

***

eski yazdıklarıma göz gezdirirken rastladım bu posta; düşündüm de kimin hüzünlü duaları yok ki, kimin gözyaşlarıyla ıslanmış duaları yok.....ya da dualarında, özgürlüğün sonsuz ufuklarında gezmeyen kim var?

var mı ki?

hayırlı ramazanlar :)

2010-08-11T15:53:00.000-07:00

Heyy kim var orda...kim varsa çıksın ortaya..kimm?..Ramazan mı dediniz, ha tamam o zaman... Ramazansa gelsin gelsin safalar getirsin:)...umutlar getirsin...huzur getirsin..dostluk getirsin...kardeşlik getirsin.....kalbe serinlik..ruha derinlik...aklımıza dirlik düzenlik getirsin...duygularımıza, yaşayışımıza çeki düzen...
Gelsin gelsin!...her zaman başımızın üstüne...:)

****
Ramazan gelmiş; sarıp sarmalamaya...
Ramazan gelmiş; yürekleri ısıtmaya...
Ramazan gelmiş; hüzünleri dağıtmaya...
Ramazan gelmiş; kanat takıp uçurmaya...

Ramazan...

Gelsin gelsin!....her zaman gönüllerimiz sonuna kadar ona açık....her zaman başımızın tacı, gönüllerimizin sultanı....gelsin!....gelsin ama öyle hemen çabuk gitmesin...Hep öyle deriz ama sayılı gündür işte çabuk geçer gider ....gelişiyle mutluluk kaynağı olduğu kadar gidişiyle de yaşadıklarımızın hüznü olur; teselli cümleleri bırakırken tarifsiz duygularımıza....
Gelsin gelsin!....gelen ramazansa, giden susukunluğumuzdur..durgunluğumuzdur...umutsuzluğumuz...
Gelsin!....hoş gelmiş safalar getirmiş....
Ramazan, sen hep gel olur mu?....hep gel!...sana kapımız her zaman açık...sonuna kadar hem de...

Ramazan, sen çok yaşa e mi !

****
her bir günün hakkını vererek geçirebilme duasıyla inşaAllah...hepi(m)nizin Ramazan-ı Şerif'i mübarek olsun, hayırlı ramazanlar....

(d)aya(r)tmalar...dün bir bugün iki...

2010-08-06T12:57:00.000-07:00

Dayatmak... "Dayak atmak" gibi geliyor insana...
Biraz da "ayartmak" gibi sanki(gözleri boyayarak...) Etrafıma şöyle bir bakıyorum da ne de çok "ayartmaya" çalışanlar varmış, kalpleri,s/özleri, düş(ünce)leri, gül(üş)leri, renkleri... ahenkleri...

Beyazı katran karasına çalmak isteyenler ne de çokmuş meğer!
Doğruyu sandıklara kilitleyip de yalanı "gerçek" diye hayat sofrasına sunanlar...

Kendimiz olmaya çalışalım derken... "sevgi"..."şefkat"..."hoşgörü"..."dürüstlük"..."ahlak"..."vicdan" kelimelerini lûgatlarından çıkaranlar ne de çokmuş!
Nereye kadar hem... Dayatmaların bu çok sesli korosundan yükselen sesler.... Bu, çaktırmadan kulaklara (fısıldanan) masallar... Sahte bakışlar...

Ya dayanacak gücü kalmayınca insanın... Bir de üstüne üstlük gerçek dayanağının "O" olduğunu göremiyorsan şayet, dayatmaların girdabında kaybolup gitmek içten bile değil...
...
Varsın dayatsınlar... N'olur ki! Hem hangi "dayatma" sonunda gelip dayanmayacaktır ki "O" nun kapısına.
İşte o gün kim öle, kim kala... Kimlere kapı açıla, kimlerin yüzüne kapılar çarpıla...

son gülen iyi güler! (mi)?

2010-08-02T03:24:00.000-07:00

.....
Gülüp geçmek ha her şeye; olur olmaz zamanlı zamansız!

Onlar da halimize gülüp geçerler mi bir gün; g/özümüze, yüzümüze bakıp bakıp...Ağladıklarımıza mı sayarlar yoksa; "haydi, neyse!" deyip...
Ağlamayı biliyor muyuz ya?
Ağlayamadığımız her dakika, her saniye için... aldığımız her nefes, attığımız her adım, tuttuğumuz her dal için (geçen bir ömür için...) neler neler derler; kimbilir! Gülüp geçmek ha! Gül bakalım, gül!

Ah bir de gözyaşı olarak bize dönerlerse ya!
Hep bunlar, içimden geçenler, içime düşenler...

Gülmek güzel şey! Her şeye rağmen! Var mıdır "gülmek" gibisi? "Gül"ü vermek gibi tıpkı! Gönülden uzatılan her güzel söze, her inceliğe, edebince... İçinden "gül" geçen her şey yüreğimizi kanatlandırmaz mı zaten! Uçmak istemez miyiz gül kokulu diyarlara? Hele bir de tebessüm tadındaysa o gülmeler...
"Gülmek"ten, gül'ü/vermekten daha güzel, daha doğal ne olabilir ki...

Ama işte... Ya gülüp geçmek?
...

evet, " bu kez anladım "

***

foto/ada

kedi mi desem, deniz mi desem...ne desem...

2010-07-30T08:55:00.000-07:00

başlık bulamadım....
ne yazacağımı da unuttum iyi mi ?
ben susuyorum...
...

****

Foto/Salih Güler

sır...

2010-07-29T14:44:00.000-07:00

hep vardım, doğru...

lakin

hiç olmadım!

kendime özgünüm

kendime özgürüm

severim..sevilirim...

gülerim...güldürürüm...

yaşarım...yaşatırım...

aşk kalabalıklaşsa da avucumda
küme küme düşse de yüreğime kelimeler

ben

her gece bağımsız ölürüm...

şimdi uyusam keşke...

2010-07-28T14:25:00.000-07:00

"Sen söyle
her zaman işe yaramaz mı
ilk öğrendiğin dua..."

...Furkan Çalışkan...

gönderil(e)memiş mektuplar...

2010-07-21T17:22:00.000-07:00

Yine karşılaştık işte. Evet yine ben... hani o görmezden geldiğin diğer yanın!
Ne gariptir ki hala bıraktığım yerdesin! Yaşamayla meşgulsun... Hala "yaşam"la" ölüm" arasındaki o ince çizgide seksek oynayıp duruyorsun.

Hergün onlarca insan terk-i diyar eylerken, hergün onlarca insan başka bir aleme geçiş yapıyorken ve sen de bunlara şahit oluyorken... hala oyundasın öyle mi?
Hala kendi alemindesin!

Hiç mi farkına varmadın? Hiç mi şahit olmadın? Her doğan günün aşk kızıllığında battığına... batan her günün, başka bir ufukta doğduğuna... bu kadar mı hayat bürümüş gözlerini!

Bırak oyunu da... aç artık gözlerini!.. Kabul et ki şahitlik ettiğin herşeye şahit olan Biri var ve O Biri senin herşeyine şahit!

yolcu...

2010-07-18T09:05:00.000-07:00

...

"Mor salkımın dallarındaki çiçekler kâinatın duasıydı.
"Bir şeyden her şeyi yapmak ve her şeyi bir tek şey yapmak, her şeyin Halık'ına has bir işti." "Bahar ise, Şems ve Kamer'i teshir eden, gece ve gündüzü çeviren Zat'ın elindeydi."

Mor salkımın yanından geçen bir dünya yolcusu, Yaratıcı'nın eserini temaşa etti. "Maşaallah!" dedi içinden. Mor salkımın yeni açmış çiçeği kendinden geçti.
Beklediği, bu andı. Melekler, yolcunun bu sözünü duyup kaydettiler...
Sonsuza dek koruyalım dediler..."

...

...Mustafa Ulusoy...

Fotoğraf/Kâzım Mızrak

ayrılmaz ikili :)

2010-07-14T13:29:00.000-07:00

Tadını çıkar!

Keyfine bak!
Tadına var!

Keyfin olsun!

Hep böyle söyleniyor...

En gözde laf "keyif"

...

Aman tadımız bozulmasın!
Aman keyfimiz kaçmasın!

...

****

Her şeyin keyfini çıkartarak yaşamak istiyoruz.

Ama artık neredeyse hiçbir şeyin değerini bilmiyoruz.

Hele insanlarla ilişkimiz...
Çevremizdeki insanları sadece arzu ve keyif nesneleri olarak gösteren popüler kültür etkisi yok mu?

O daha da beter!

****

Birinin değerini bilmiyorsanız, onun hayatınızdaki yerinin değerini umursamıyorsanız...
Birlikte keyifli bir vakit geçirmişsiniz, neye yarar?
Ya köpük gibi uçar gider ya da haşin bir tüketim ilişkisine dönüşüverir.

Oysa bakıyorum da..
Kimse "değerli bir dost" istemiyor, herkes eğlenceli bir arkadaş peşinde!

...

...Haşmet Babaoğlu...

foto/keyif denince

***

Keyif dedim de aklıma şu "ayrılmaz ikili" geldi:)......çay ve simit...aslını sorarsanız onlar bu postta masumlar, onların hiç bi hatası günahı yok:) hatta uzaktan yakından konuyla alakaları da pek yok zaten:)......ama nasıl olduysa işte garibanlar kendilerini konunun içinde buldular sayemde:)...konu biraz düşündürücü olduğu için, çay ortamı keyfilendirir diye düşündüm....
Neyse, o değil de keyif dedik de çayın keyfi de ancak simitle çıkardı heralde:)..ne de olsa ayrılmaz ikililer:)....onlar için bi şarkı da çalacaktım ama hadi neyse...şarkının ismini tahmin etmişsinizdir sanırım:)
....
Efenim çay simit keyif falan derken konuyu da dağıttık....
Gerçek dostlarımızın değerini anlayabilme duasıyla inşaAllah...

sessizlik büyütüyor korkuları...

2010-07-07T15:28:00.000-07:00

...

"Korkular da yıldızlar gibi hep oradadırlar ama gün ışığı onları gizler..."

...

Irvin D.Yalom

***

foto/Utku Arlı

yazı mı tura mı?...

2010-06-28T21:50:00.000-07:00

Yedek kulübesinde bekleyen oyuncular gibisin tıpkı; hayata çalım atmayı düşleyen....
Oysa heyben kırmızı kartlarla dolu...

Ofsayta düşmüş tüm sözcüklerin...Faullerden medet umuyor, kornerlerden umut bekliyorsun...penaltı olsun diye dua ediyorsun...Yakın markaja almışsın forvetteki aşklı cümleleri; ama neye yarar, defansta kalakalmışsın....

Savunmaya geçmesine rağmen tüm duyguların; sen susuyorsun.....Savunmasızsın zira....aciz misin ki o kadar?..Savun dedikçe sen savruldun, savun dedikçe sen savruldun...Saldın kendini bir çıkmaza...

Transferler yapılmış maviden sarıya, yeşilden turuncuya, siyahdan beyaza..Renkler göz alıcı..hal böyle olmasına rağmen, kızma ama alıcı kuşlara dönmüşsün bu halinle; kendi etrafında dönüp duruyorsun...

Renkleri solmuş üzerindeki formaların, görmüyorsun...
Sus diyorsun ya hani; sustukça sıra sana gelmeyecek..
Hakkını aramayacak mısın?
Hakem düdüğünü çaldı bile...maç doksan dakika...
Bak, başladı oyun...
Tüm oyuncular sahada...
Çık artık yedek kulübesinden, çık...
Saha seni bekliyor...

***
derin(den) sesler korosu da der ki:
-deniz dalgasız, oyun faulsüz olmaz...
-hayat futbol gibidir kaybetmeyi de bilmelisin bazen,
ara sıra berabere kalmayı da....kazanmak dersen....daha çok çalışmalısın çokk...
-herşeyin yedeğini bulabilirsin ama hayatın asla....
-müsveddelerle yaşanmaz, aslını ara.....
-arayan bulur; mevlasını da....
-aramasına ara da; arada da kalma ezilirsin...
-sevdim ben bu oyunu:)
-lakin tezahürata gerek yok:)
-başlıyoruz yazı mı tura mı?
...

ve şarkı:)

foto/gökhan yıldız

karınca...

2010-06-26T02:26:00.000-07:00

Ruhumdaki sabır, kalbimdeki aşkla kurdum

kor dantellerden bu yolu ormanın altına

yeter ki oku onu...

Senin gördüğün ağzımın kenarında duran dua,

ben ayaklarımın altındaki toprağa, döktüğüm
gözyaşına inandım.

Öyle uzun ki dünya;

katlanmaya, kıvrılmaya, açılıp çarşaf olmaya.

Mümkündür yol yapmaya bir ömür, yol almaya...

Ah! yine de yolumdaki kederi kimse bilmesin,

büyüsün, genişlesin, dolansın ömrümü;

kapısı kapalı çoktandır, penceresi dargın...

Kim anlayacak bu kor işaretleri?

Kimsenin dilinden okunmasın içimde ufalan.

Ovada ve dağda saklı bir mavi için

düştümdü yola. Benim de yaban bir çığlığım vardı,

çok zaman oldu, teslim ettim onu rüzgara...

Kışa girdik kıştan çıktık

ama değişmiyor insan

karınca duası diyorlar ördüğüm yola....

...Birhan Keskin...

evet hatırladım...

2010-06-23T12:22:00.000-07:00

"yaşamın en küçük şeyleri bile bakım ister:
ufak ayarlamalar, düzenlemeler, onarımlar...

ya büyük şeyleri?...
-yaşamın büyük şeyleri yoktur ki;
yaşamın herşeyi küçüktür, ufacıktır, ayrıntıdır..."

...

Oruç Aruoba/alıntılar defteri
alıntılayan/Uğur Hastürk

****

Bu alıntı bana Cahit Zarifoğlu'nun şiirini hatırlattı...Cahit Zarifoğlu; zarif adam...sevdiğim şairlerin başında gelir :)..ve şiirleri çok farklı ve akıcıdır...okurken dalar gidersiniz...ve kendinize geldiğinizde çok başka yerdesinizdir; öyle söyleyeyim....söylemekle de olmuyor aslında, okuyun ve görün:)

işte sevdiğim birkaç satırı;
"evet hatırladım...
küçük basit şeyler...
yetiyor kederlenmeye...
ya mutluluğa?..."

evet ya mutluluğa...

bir an...

2010-06-19T05:57:00.000-07:00

...

bir an gelir ki, insan hüznün yorgunluğu altında bunalır..
o zaman düşünmek lazım; bu hüzün gelip geçici ve uçarı mı yoksa diye..
en iyisi boşverin..
çünkü nasıl olduğunuz değil, nasıl olmak istediğiniz önemli..

...

murat başaran/"kalbim nerde sanıyorsun" adlı kitabından...

tutunamayanlar...

2010-06-15T23:53:00.000-07:00

.....
Suskunluğumu acemiliğime bağışla Rabbim...
nasıl desem Rabbim; mış gibi yaşamak.....çok yavan geliyor artık...çokca yalan...
Rabbim, at gözlüklerini çıkarıp "aşk" gözlüklerini takmama yardım et ...
kimsenin yere atmasına izin verme...
Sana tutunuyorum...
.....

***
foto/sadullah hazar

Üsküdarda sabah oldu...sen hâlâ...

2010-06-13T02:58:00.000-07:00

"Kim demiş sevenler çok şey istermiş...
avuç içi kadar mutluluk yeter..."

"Avuç içi kadar mutluluk..."..Güzel bir cümle...Böyle uzaktan duyulduğunda kulağa hoş geliyor sözler...İnsanın "kim demişse güzel demiş"  diyesi geliyor...Peki sahiden de böyle midir?...Şu avuç içi kadar mutluluk dediğimiz şey nasıl bir şeydir, neye tekabül ediyor mesela?...Şimdiki avuç içlerini düşünecek olursak; dört işlem kuralından mı faydalanmak gerekiyor; bu avuç içi meselesini çözmek için acep? Mesela ikiyle mi çarpmalı mutluluğu, dörtle mi, altıyla mı..Kaçla?

N'apmalı çarpmalı mı, bölmeli mi, yoksa çıkarıp atmalı mı?
Bizdekiler hep sıfırla çarpılır mesela....
Avuç içi kadar mutluluk yeter, öyle mi?...Sahi yeter mi?...Bulanlar var mıdır bu avuç içi kadar mutluluğu?...Neyse...

Bunların hepsi şairane cümleler...Dinleyenin ve okuyanın dimağında güzel tatlar bırakan, ferahlık veren kaymaklı cümleler hepsi...Avuç içi kadar mutluluk(muş)!

Mutluluk dediğin nedir ki;
Şarkılarda dinlenir...Sözcüklerde dillenir...Kitaplarda demlenir....vee sonunda mutluluk denen kuş avuç içlerinden uçup gider...Bunun   türkçe açıklaması budur derincenin lügatinde :)
Tabi herkesin lügati kendine, herkesin açılımı yine kendine...Ben derin(ce) açılımlardan bahsediyorum:)

Aslında bu tek cümlelik şarkı sözünü,    bugünkü post olarak öylece yayınlayacaktım....ki aklımın iplerini fazla   derine salınca, gene bir cümlelik post, böylesi uzun bir yazıya dönüştü ve olan oldu....oldu mu ki?...oldu, oldu.. pek güzel oldu:))
....
Fazla derinlere dalmaya da hiç gelmiyor; gerçekler dört bir yandan kuşatıyor hemen...
Anlaşılan o ki, bugün biraz reel tarafımızdan kalkmışız   ve mütamadiyen sayıklamalardayız...Hatta biz buna "saçmalamalardayız" da diyebiliriz :)

"düşünme öyle derin derin,
dalma uzaklara...
sonunda herkes bir gün
su yüzüne çıkacak nasılsa..."

diye de bir beylik laf etmek geldi içimden şu an; sonunu nasıl bağlayayım diye kara kara düşünürken:)...mani de diyebilirsiniz buna:)...her neyse...siz ne derseniz işte o!
Bu da sana hediyem olsun sevgili blog sahibesi; biricik hayal kahramanım,
derinim, nam-ı diğer mızıkçı göçebem:)
Sana söylüyorum, huuuu...

uyan da balığa gidelim:)

****
bize ne senin açılımlarından falan, şimdi olsa da dinlesek diyenler varsa bu şarkıyı;
efendim onları da şöyle alayım lütfen :)

hasılı kelam herkese avuç içi kadar mutluluk dilerim en derininden:))

kalın mutlulukla efendim...

iz....

2010-06-10T22:07:00.000-07:00

"Derin yaralar, derin izler bırakır.

kurşun yarası desen; üç beş gün...
dil yarası desen; dile kolay!
hele yürek yarası?

ah...o hepsine bedel... "

****
kelimelerle g/öz g/öze...d/iz d/ize... düşlerin gölgesinde oturup...
kırık bir kalem...kırık dökük kelimeler...

****
ne demiş şair( üstad);
"usandım boş yere hep gitmeler, gelmelerden;
bırakın uyuyayım; yandım kelimelerden!"( n.f.k.)

****
yandım...
bu derin/den sesler..
derin izler...
ah bu kelimeler...
bu özneler...
yüklemler...
noktalar..
virgüller...
....
suya yazılır...
....
-ya su yanarsa?
-su yanar mı ki hiç?
-yanmaz mı ki?
....

foto/ada

***
minikbirdipnot:)
çamurlara fırlatılıp atılmış oyuncak bebek fotoğrafı, intihara teşebbüslerin yoğun olarak artmasından kaygılanıldığı için, özel istek üzerine yayından kaldırılmıştır:))...
lütfen alıcılarınızın ayarıyla oynamayınız:))
bu daha mı uygun oldu ne:)

sözün gücü...

2010-06-07T00:46:00.000-07:00

"Gücendim!
Gücüne mi güvendin de yaktın yıktın,
viran eyledin bu gönlü bir söz ile!

Söz ola ki kalbi ağarta...
Söz ola ki aşkı anlata...
Söz ola ki özü parlata...

Köz olmaya bu gönle,
Kör olmaya, kördüğüm olmaya!
"Gül" ola, Güldüğüm ola!...."

foto/salih güler
yazan/derin
yöneten/düşlerim:)

***
kelimelerle hasbihal etmek güzel...kelimelere anlam yüklemek....kelimelerle kolkola girip
düş(ünce) dünyasında tur atmak güzel bir şey......
sözlerin gücü adına; kelimelerle köşe kapmaca oynamaya devam:))...
hani ne derler; ellerime sağlık :))

söylesem tesiri yok....sussam....

2010-06-05T00:03:00.000-07:00

bir "yazımlık" saltanat....
saltanatların ömrü, ancak hayatla burun buruna geldiğin an kadardır...
topla kelimelerini gidiyoruz.....

israil...

2010-06-01T23:14:00.000-07:00

Bazı durumlar vardırki; mütamadiyen kelime türetmek istersiniz de bir türlü aradığınız kelimeyi bulamazsınız....işte budur demek istersiniz; anlam yüklemek istediğniz her bir kelimeye...ama nafile.....ki sonra farkına varırsınız ki, dünya litaretüründe halihazırda türetilmiş böyle bir kelime vardır zaten; bu gibi durumlar için türetilmiş ...evet evet bildiniz...hatta tam üstüne bastınız...kuduz köpek ya da kudurmuş köpek!....böyle bir kelime türetilmiştir işte dünya litaretüründe...

İpini koparmış, gözlerinden ateşler fışkıran, o kokuşmuş ağzıyla insanları ısırmaya, pardon! parçalamaya çalışan, salyalarını akıta akıta onca masum insanın arasına dalan şu kudurmuş köpekten sözediyorum......böyle bir köpek dolaşıyor bu aralar dünya sokaklarında...insanları yoketmeye ayarlanmış azgın bir köpek...çok üzücü bir vaka bu....çok sarsıcı bir durum.....dilerim ki tez vakitte yakalanıp etkisiz hale getirile....yoksa etksi gün boyu değil, aylar boyu değil, yıllar boyu sürüp gidecek...
hoşttt!...hoştttt!...

***

yazmayayım dedim ama, yazmasam içime dert olacaktı...yazdım, yine dert oldu..üzgünüm:(

***

"kötülüğün böyle bir tabiatı var, durmadan çoğaltıyor kendini.
o kadar destursuzca çoğalttı,
o kadar namertçe büyüttü ki o kirli ve hantal gövdesini…
bakın artık herkes görüyor onu…"

diye de eklemiş Gökhan Özcan.....ne diyeyim Allah büyük!...

derin b/akışlarda saklı inci tanesidir hüzün...

2010-05-31T15:00:00.000-07:00

....

"İçinden şiirsiz geçilemeyecek kadar derin gözleri vardı..."

....

Nazan Bekiroğlu/alıntılar defteri

alıntılayan/hazar ertürk

geniş zamanların yokluğundayım....

2010-05-28T14:03:00.000-07:00

...

Bulacağım...

Buluyorum...

Buldum...

Bu üç zamanın içinde geniş zamanı yaşıyorum...

Şimdiki zamandayım...

İnsanlar sel gibi akıyor, aksın...

Ben de oradan oraya akmıyor muyum ?

Ah şu kalbim bir durdursa şu akışını...

- Kalbin akışı durur mu ki Nurhayat...

- Kalp durursa sen ölürsün...

Ölüm...

Ölüm nerde ben nerdeyim Nurhayat !

Sen hiç ölümü sorguladın mı Nurhayat ?

...

Mustafa Oğuz ( aynalar ve renkler) kitabından...

"bir varmış bir yokmuş.." diye başlar bütün masallar...

2010-05-26T02:31:00.000-07:00

...

Kuşların şarkısı bitmedi daha... Daha yeni oturmuştuk şu gölgeye... Hal hatıra yeni başlamıştık! Söyleyeceklerin boğazında, azıkların heybende... nereye?

***

Elvedalar mı türküleri bu hallere getirdi! Bu ne çok ayrılık böyle!
Hepsi de tam zamanında...

***

Yolculuk; gelirken getirdiğimiz...

Ne zaman unutursak çocukluğumuzu; gelir bir el çalar (mı) kapıyı!

***

Tazelenir her mevsim meyveler. Her mevsim yeni bir resim.

Göresim gelir özlemlerimi; gidesim gelir durup dururken!

Bile bile giderim öyle!

Gitmelerle gelmelerle yenilerim. Bütün mevsimler beni sorar.

Her an/ım yeni bir mevsim!

***

Hep ararsın. Aramak ayrılmaksa... ayrılacaksın!

***

Yolcu olduğunu unutunca yola çıkmakta zorlanıyorsun. Yor/ma kendini!
Ne yola çıkması; ne çıkmazı... yolcusun zaten!

***

Z/aman akıyor!

***

Ali Hakkoymaz(sanatalemi)

dilerseniz yazının tamamını şurdan okuyabilirsiniz....

***

nağmelerin sesini birazcık kıstık bugün, sözcükler de kayıp...az biraz nefes...az biraz...:(

rüzgârlı düşlere gülümserken...

2010-05-24T14:22:00.000-07:00

...

düşlerini gece uykuda görenler

gündüzün unuturlar onları;

düşlerini gündüz kuranlara gelince,

korkulur onlardan;

kendini değiştirebilenler böyleleridir çünkü,

dünyayı değiştirebilenler böyleleridir...
...

Cahit Koytak( alıntılar defteri)
alıntılayan /Sema Erdoğan

***
"nağme" faslını da unutmadık efenim buyrun :)
fotoğraf ayrı telden...parça ayrı telden...satırlar ise rüzgarlı havalardan...
birbirine bağlamayalım lütfen:))

Oynamıyorum.....

2010-05-18T23:28:00.000-07:00

Yoruldum; oyunlardan...oyunculardan...sahte ışıklardan...

Yoruldum; düş kamyonuyla yolculuklardan.....sulu sepken yağmurlardan...

Yoruldum; kelimelerle satranç oynamaktan....her seferinde şah-mat olan duygulardan....

Annemin dizi dibi...sınırsız...kuralsız....yalansız....

Bırakın peşimi de....kendimden kaçayım biraz....
Biraz da mızıkçılık yapayım....

****

"Yaşamak, bazen hüznü huzura tercih etmektir..."

Sınırda mısınız?

2010-05-12T01:16:00.000-07:00

Herşeyin bir sınırı var bilirsiniz. Sınır deyip geçmemek lazım. Şöyle ki; sınır deyince benim aklıma bir sürü tanım geliyor...Mesela;
Sınırı zorlayanlar, haddini aşanlar...
Sınır tanımayanlar... Hayatı sınırsız sananlar... Sınırdan uzaklaşanlar... Sınıra yaklaşanlar...Sınırsız yaşayanlar...Sınırsız yaşananlar ve aklınıza daha ne gelirse..

"Dur! sınıra geldin " dendiğinde, "sinir"ine ve "sınır"ına hakim olamayanlar...Sınıra geldiklerinde ne yapacağını şaşanlar ve daha bir sürü sınırsız tanım...

"sınır" ve "sinir" ikisi de "sabrın sonu selamettir" düsturunun vazgeçilmezleri...."Sınır"ını iyi bilmek ve "Sinir"ine hakim olmak...İkisi de zor gibi görünse de,
sınır burda başlıyor işte asıl. Bunu bildin mi sınırın öte tarafına geçmek daha kolay gibi.

Ve nihayet hayatı sınırsız sananların, sınırdan öte tarafa geçtiklerinde, yani "sınır ötesi"nde karşılarına şöyle bir levha çıkar; sınır ötesi harekat:)

Sınır ötesi harekat! Hiç de kolay gözükmüyor sınırdan sonrası...
Özellikle burdan bakıldığında...

Ya ordan bakıldığında?....Sınırlarımı mı zorluyorum ne! ...arada sırada sınırları zorlamak insanı kendine getirmenin haricinde bi de sinirlere de iyi geliyor(muş).....Devam et sen, doğru yoldasın:)

Bak şimdi, durup dururken bir düşünce aldı beni....
Durup dururken mi, hadi ordan, kimi kandırıyorsun sen, kendin ettin kendin buldun:)

***
Sınırlarını bil....Sinirlerini denize sal...Kendini kendinde bırak...bütün mesele bu!

Ya düşlerim?

Düşlerimi kimseye vermem ama...bari onlar bana kalsın.... O da mı yok!...

O halde durdurun dünyayı inecek var!...

n'apalım bugüne de bu kısmetmiş artık:)

ey aşk, "yâr" dersem çık, " yan!" dersem saklan:)

2010-05-11T00:29:00.000-07:00

Ayrılık başka dilde söyler

özlem başka dilde,

ikisini buluşturan tek şey gönülde

umutlu gözlerle bakan aşk mıdır ola?

...

şarkılardan fal tuttum; bahtınıza da bu çıktı :)

foto/sevda telaşı

mış gbi yaşamak...

2010-05-10T14:47:00.000-07:00

...

-yaşınız?

-yaş/ım mı dediniz?

-sormayın bana (yaşımı!)
-yaşadım mı ki!

...

~~~~ :((~~~~

Seni buralarda bir özleyen yok:)

2010-05-08T15:21:00.000-07:00

Efendim habersizden mimlenmişiz yine:)   Kurtuluş   var mı ki:)...Bu seferki mimin tek güzel yanı ise güzel bloglarla tanışmak oldu benim açımdan.....Bu mim biraz da başka blogları tanıtmakla ilgili olduğu için ben buna mim demiyorum aslında....Bu mim diğerlerinden farklı sayılır...Ama yine de sonuçta bir mim:)

Sözü çok fazla uzatmadan ve yormadan bu seferki mim nasıl bir şeymiş, neymiş, nerden gelmiş diye soranlara aydan atlayan kedi adlı bloğa bakmalarını istirham edeceğim...

Sevgili Hayat Parçası ;
evet bizi mimlemiş sağolsun, teşekkürler ediyorum...
Blogunu okudukça takip etmem gerektiğini düşündüğüm, güzel konulara değinen güzel satırların olduğu bir blog...Hayat Parçası...

***
Ve gelelim şimdi asıl mime;
"Gel, gel, ne olursan ol yine gel"adlı blogdan(bu arada sıkı takip ettiğim bloglardandır)
ordaki izleyicilerden hiç tanımadığım, ama bloğun sayfalarını çevirdikçe pek beğendiğim bundan böyle de takip etmeye karar verdiğim Şeytanımsı Melek
adlı bloga rastladım...
Yazılar hepsi güzel ve etkileyiciydi... Lakin sayfayı gezerken kusura bakmasın kimse!!!
adlı yazısı gözüme takıldı ve orda kaldım....Güzel anlamlı bir yazıydı diyebilirim; okudukça gerçekleri gün yüzüne çıkaran bir yazı...

Gördüğüm kadarıyla herkes   ne güzel yazılar yazıyormuş; içten...duygulu....akıcı....

Hoş ben daha kalemin yanından bile geçememişken, sular seller gibi herkes:)...Zira aklımın iplerini saldım bu aralar...Saldım çayıra mevlam kayıra hesabı:)
İpin bir ucu bende...Bir ucu....Her neyse....

Velhasıl işte bütün hikayemiz(mim) bundan ibaret...

Bir de nasıl desem, bi türlü sevemedim bu mim denen "paparazivari" oyunu:) Ne kadar kaçsanız da olmuyor işte; sürekli bir yerlerden gelip illa ki sizi buluyor:)   Ama ben kararlıyım, mime gelmeyecem bir daha, bu son:)

Bir mim bir mime gel beraber hep beraber şu "göçebe zamanlar"ı bi mimleyelim dese de boşuna:)).....her şey buraya kadar(mış), üzgünüm mim senin adına....
Ama biliyorsunki sen daha iyilerine layıksın, sakın üzülme e mi:)..

Hem beni de ne doktorlar ne mühendisler istemişti de:)....Neyse, sözü çok fazla döndürüp dolaştırdık sanırım, çok yorduk, aldı başını gidiyor:)...Aldım sazı elime, vurdum sazın teline...çal çalabildiğince!... Kim ne karışır ki:)...
Yani sözün özü seni buralarda bir özleyen yok mim...Tak sepeti koluna hadi herkes kendi yoluna:))

Hasılı kelam, mimlerden uzak günler yaşamayı hayal ediyorum...kendi halinde...mutlu.... huzurlu...sakin..sorgusuz sualsiz..:))
Öyle işte.....

O halde buyrun günün şarkısı:)

foto/ sessizlik güzeldir

Düşlerim bir b/aşkaydı çocukken...

2010-05-05T02:52:00.000-07:00

Erik...En çok da çocukların sevdiği, çocukları suça itmeye meyilli, yaz sıcağına iyi gelen, tatlıya çalan mayhoş bir meyve!...

Erik dedim de;

Küçükken, sahibinden habersiz, bahçelerden gizli gizli ç/aldığımız erikler aklıma geldi:)

(tabi helallik alınırdı sonradan ya!..)

Şimdilerde ise ne o eski tadılacak erikler kaldı, ne bahçe duvarlarından yollara sarkan erik dalları, ne de mahalleden geçerken gülümseyişiyle insanın içini ısıtan o şen şakrak bahçeler...her şey soğuk, her şey beton, her şey tatsız tuzsuz!...taştan duvarlar örülmüş çocukların kurduğu hayallerin önüne...hayaller bile taştan...

Neden, zamane çocukları okumayı yazmayı sevmiyor, şimdi daha iyi anlıyorum...Çünkü çocuklar hayal kurmayı bilmiyor, çünkü onların erik ç/alacak, kiraz toplayacak, kelebeklerin çiçeklerin böceklerin kuşların arasında koşup oynayacak, toprağında yuvarlanacak, gökyüzünün maviliğinde uçurtma uçuracak bir bahçeleri yok.
Betonlaşmış yaşamlara bakıp hayal kurmak, düş(ünce)lere dalmak sanıldığından da zor iş.

Şimdi düşünüyorum da, onca yokluğa rağmen biz mi daha mutluymuşuz, yoksa teknolojik çağa yenik düşen şimdiki zamane çocukları mı?...

....

Erik demişken,
Bedri Rahmi Eyüboğlu'nun mısralarını düşmeden olmazdı;

"Bir kelime buldum çın çın öter
Adı candır.
Bir erik kopardım can dalından;
İçi can dolu,
Adı can, yaprağı can, lezzeti candır..."

.......

(keyfince lügat incilerinden gönül pencereme....)

***

inci dedim de, "inci minci kim birinci.." diye sayıştığımız oyun günleri(m) aklıma geldi birden:)

foto/özgür uzun

bu da size hediyem olsun:)

Ben senin en çok mavi gözlerini seviyorum İstanbul...

2010-05-04T03:55:00.000-07:00

Ezan seslerine martıların çığlığı karışır... Vapur sesleri "sessizce," edebiyle dinler ezanları.
Elif sesli müezzinler dalgalandırır bu mavi şehri. Bu şehri sesinden "hemen" tanırsınız. Gelen zor gider buradan!

Aç kalır, açık kalır; yine de bir yerinden tutunur şehrin.

Sanki adınızla seslenir bu şehir size, sokaklarında gezerken! Hele bir dinleyin şehri... Hele seyredin bir tepesinden...

Şöyle çekin havasını, çekin bir...bir martının kanatlarında gibisiniz! Ezanların saadetiyle gülümseyişiniz yüzünüzde, gözlerinizde...

Siz, İstanbul'la tanışır mısınız?

...baharbestesi....

Cecil'e ithaf olunur:)

***
Küçük bir hatırlatma;
Fotoğraf burdan alıntılanmıştır, lakin fotoğrafın sahibi bilinmemektedir:)..."Bu fotoğraf bana aittir" diyen olursa da hemen ismi itinayla sayfaya eklenecektir...ilgililere duyurulur:)

Lisan-ı hal...

2010-05-03T23:12:00.000-07:00

Gördüğünü gösteren ayna, mukabil vasfında...

Gördüğünü gösteren kalp ise şahit makamında...

...

Hayat dağılır, muhit dağılır, tabiat dağılır.

Söz dağılır, yazı dağılır, ses dağılır.

Suret dağılır. Siret dağılır.

Dağılan kalptir aslında vahdet ve talep makamında.

Aynadan beklediğimiz, söz. Aynaya verdiğimiz, söz.

Ya ayna kırılmışsa ?

Kırık aynanın lisanı, hali kadardır.

Söz yok. Lisan-ı hal. O kadar.

Hüznün sularında kırılan ayna kendisinden başka ne gösterebilir ki ?

...

İstiridyeyi kırmazsan inci çıkaramazsın !

İstiridye kimin ?

Denizin...

Ya deniz ?

Susalım ...!

Su ve ateş arasındaki ilişki.
Arınmayı bu dünyada su sağlıyor,
öbür dünyada ateş...

Bir bardak suda okyanus saklıdır çünkü kalbinde gözü olana...
Ve dahi bir bardak suda fırtına koparır kalp gözü kapalı olan...

Söz, muktedir çekim. İktidar kipi.

Asıl sözlerim diye/bilemediklerimde miydi ?

Öteyi de işaret eden söz hali de. Elif, Lam ve He ile "Allah" da yazılıyor "lale" de. Söz sözün de içinde. Sözün içine girki öteye geçesin. Hali bilesin.

Sözü bilmeden hal, hal olmaz. Hale girmeden kelam kemal bulmaz.

...

Denizimin üzerinden zamansız bir rüzgar geçebilir.

Denizimin üzerinden geçen rüzgar gemimi batırabilir.

Tellerime vuran mızrap sazımı kırabilir.

Yerinde olmayabilir yaz, bahar vaad ettiği mevsimde gelmeyebilir.

Nisanda papatya, mayısta gül açmayabilir

Bir daha öyle olmayabilir.

Hasılı hiç emniyette değilim...

Nazan Bekiroğlu'nun (Mor Mürekkep ) adlı kitabının satır aralarında gönlüme takılanlardı...

***

Bu post daha önce(28 Ocak 2008) tarihli eski blogcu sayfamda yayınladığım bir postdu.....Resimleri de değiştirmeden bugün buraya aynen alıntıladım.....Zaman ne de çabuk geçmiş yahu, nerdeen nereyee:( Resimler de hep mora çalıyor nedense:) Sanırım kitabın ismi "Mor Mürekkep"miş ya o yüzden olsa gerek; bu renkleri seçmişim hep...İlginç:)

(A)dı üstünde, (Ş)ehla bakışlı, ( K)or yürekli...

2010-04-29T01:38:00.000-07:00

Kalp içinde yeni bir kalbin atışı...

*****

Dilde olanı var; dile düşeni... Hafif bir rüzgârda söneni... Fırtınada daha bir alev alanı...

Bir elbise gibi giyinir kimisi... Yağmur olur sırıl sıklam... Bir rüzgâr eser... Hani dolanır ya her yanını... Ne bileyim çağıldar ya sular... Taşar ya... Aşıp aşıp hani bir arayışın "adı" olur ya...

Hani bir çığ; dağlardan, hey! Hani bir çığlık yankı yankı...

Aşk, çok tanıdık sanki... Hiç yabancı gelmiyor... Oturup konuşuyoruz sık sık...

Bir gece göz kırpıyor yıldızlar gibi... Dolunayın selamını aldın mı mesela... Dallarda salınırken narlar... seyrettin mi? Yağmurlar parıldarken ince bir inci bir bakışla... Hani kitap sayfalarında nefes nefese bir koşu... Huşu belki de... Hastanın dua diyen gözleri... Pencereye doluşması kumruların... Mesela tam da ortasındayken baharın; kapı zilinde asılı kalması bir ölümün...

....baharbestesi...

Hem alımlı...hem çalımlısın be dünya!

2010-04-26T01:28:00.000-07:00

"Dünyanın mı ölümde, yoksa ölümün mü dünyada konakladığını birbirine karıştırdık kimi zamanlar. Her bir tarafını eşyalarla tahkim ettiğimiz çerden çöpten bir ruhumuz var çünkü!

Dünyadan el etek çekmek istediğimizde, karşımıza ilk çıkan yine dünya olur. Muzipçe, “nereye gidiyorsun?” diye sorar bize.

Oysa hayat işini iyi bilen bir tüccardır; kendisine karşı duyduğumuz hevessizliğin bir kopmayla sonuçlanmaması için hemencecik başka bir rafın önüne çeker bizi..."

.....Ali Ayçil(Kovulmuşların Evi)....

Fotoğraf/Cemal Arslantaş

***
Fotoğraf hakkında yorum isterseniz;
"Olsun ama bu da uydu" derim, baksanıza teyzem hem alımlı, hem çalımlı:)

***

Fotoğraf sahibine de teşekkür edelim bu arada, hoş bir kare:)

Hayatın bes/telenmesi...Ya da hayatın des/telenmesi...

2010-04-21T00:46:00.000-07:00

Yazmak...

Bir kağıt, bir kalem...Ve...

***

Ve uykuda bile binbir bakışlı kelimeler, cümleler... yolunuzu keser! "Kıyama kalk!" der gibi...

***

Yazmak... Yazmak nedir ki... Yaşamak mıdır hayatı bir çırpıda? Yorulmak mıdır yoksa durgun sularda? Susmak mıdır? Hangisi? Durgun sulara sorsanız: "Susmak!" olur, sanırım cevabı. Bir bilmece çözmek midir yazmak? Sevmek midir nedir? Hangisi?

Yaşamdan ne kadar payını alabilir ki o "bildik" cümleler! Oysa ki bakın kelimeler sıralı! Duygularsa derya! Art arda sıralar mı acep o "bildik" cümleler duyguları?

Hiç sanmıyorum!

"Yaşamayı bileydim, yazarmıydım..." demiş şair. Oysa ki biz ne yaşamayı becerebildik, ne de o "bildik" cümlelere bir kalp sığdırabildik!

Yaşamayı öğrenemedik ki yazmaya mecalimiz olsun! Sevmeyi öğrenemedik ki yazmaya da yüzümüz olsun!

....

Gönül lügatı:)"kelimelerle hasbihal" notlarımdan...