bir mim... pardon blog hikayesi...

Şimdi efenim, çok kıymetli  Güzide Dostum Sevgili Gülcan, mimleri çok sevdiğimi bildiğinden  olsa gerek, sağolsun yememiş içmemiş bize mim göndermiş;) kendisine  çok teşekkür ederek  hemen hikayeme başlıyorum.


Herkesin bir hikayesi vardır mutlaka, öyle değil mi?  Hikaye dinlemeyi  ve  anlatmayı  seven ben   hikayelerin  en çok sonunu  merak ederim(herkes gibi)

Şimdi efendime söyleyeyim, benim blog açma hikayeme gelince, şöyle ki, benim hikayem can sıkıntısıyla başladı desem yalan olmaz...Bundan 6-7 yıl önce başladı her şey.  Edebiyata düşkün olduğum için sürekli  kültür edebiyat sitelerini takip eder dururdum. Yazmaya da ta lise yıllarında günlük tutarak,  orda burda bulduğum şiirleri dergileri birktirerek başlamıştım(yazdıklarım edebi değeri olmayan çok manasız komik şeylerdi o zamanlar, şimdi de yazdıklarım pek edebi sayılmaz gerçi..)

Size daha komik bir şey söyleyeyim, lise yıllarında hocalarımızın isimleriyle başlayan akrostiş şiirler yazmışlığım çok olmuştur...Hatta sonraları üniversite de devam etmiştir bu esprili şekilde  yazdığım akrostiş şiirlerim, bu bir alışkanlık olmuştu sanırım bende, sonra bir baktım ki akrostiş şiirlerden başka bir bir şey yazamıyorum ben de  buna bir son verdim nihayetinde....

Şimdi düşünüyorum ve yazdıklarımı  zaman zaman okuyunca  kendime  gülüp geçiyorum.  Çünkü yazdığım bu akrostiş şiirlerde genelde hocalarımın kendine has tavırlarını  espri konusu yapıyordum...İşin ilginç yanı ise,  bu şiirlerden bir kaçı hala benim eski günlüklerimde duruyor olması..
Neyse efenim konu konuyu açtı ama asıl  konumuza gelecek olursak..eee şey, pardon nerde kalmıştık?..ha evet, şey diyordum,  sosyal medya diyordum...Sonra işte bir gün "körpe kalemler" diye bir siteyle tanıştım( ama şimdi çok değişmiş o site)  yazılanlara sürekli yorum yapıyordum ve bir gün yaptığım yorum nasıl  bir yorum olmuşsa artık, sitenin editörü: "yazılarım olup olmadığını varsa sitede yayınlayabileceklerini söyledi".   Lakin ben, yazılarımın sitede yayınlanacak kadar edebi olmadığını düşünüyordum ve kibarca reddettim  teklifi ama siteyi  de  takip etmekten geri kalmadım tabi.....

Günler bir su gibi akıp  geçerken ben de sevdiğim siteleri takip ede ede çok değerli bir  blogcu arkadaşımızla tanıştım  o sıralar.  Harbiden sıkı bir yazardı. Kendisi şu an yaklaşık bir yıldır ortalarda görünmüyor, nerde napıyor, hiç bilmiyorum.  Onun blogunu okumakla başladı herşey.  Onun benim gönlüme hitap  eden güzel yazıları  beni de yazmaya itti desem yeridir.  Yazılarını çok beğeniyle takip ediyordum(kulakların çınlasın Sevgili Suveyda'cım)    Şimdi nerelerdeysen, umarım herşey yolundadır...Sanırım yanlış bilmiyorsam yerel bir gazetede  yazı yazıyor da olabilir, geçenlerde gözüme çalındı da...İnşaallah bir gün  yine karşılaşrız buralarda, temennim o...

Daha sonraları blogcuda yazmaya başladım.  Blogcuda yazarken de,  Senai Demirci ve Ali Hakkoymaz gibi  değerli yazarların da mahlaslarıyla  kelimelere farklı anlamlar kattığı ve ayrıca editörlük yaptığı  "keyfincelügat"  sitesinde  ben de yazarlık ve editörlük  yapmaya başladım.  Her ne kadar ağır aksak ilerleyen  pek güncellenmeyen bir lügat olsa da ve hala  burda da yazarlığa ve editörlüğe devam ediyorum...

Sonrası bildiğiniz gibi işte peşinden blogspot macerası...Bugünlere kadar gelmiş bulunduk vesselam...
Böyle işte  efenim, bizim blog tutmaya başlama hikayemiz de....

Burdaki hikayemizde de çok değerli dostlar tanıdım, kimileriyle ağladık, kimileriyle güldük, kimileriyle mutlu olduk, kimileriyle hüzünlendik.  Velhasıl kelam  bu yolculukda çok  güzel insanlarla karşılaştım. Yazılarımı seven de oldu sevmeyen de...Kızdığım anlar da oldu,  tebessüm ettiğim anlar da...Bazen gözyaşlarımı içime akıttığım anlar da.   Bu dünyadan göç eden nadide güzel insanlar da oldu, onları da gördüm.  Bu dünyadan göçüp giden sevdiği için,  ardından sayfalar dolusu yazılanları da gördüm.. Hatta en çok böyle anlar beni  u/mutsuzluğa itti ama ben yine de bir yerlerden tutunmaya çalıştım hayata...Ne kadar başarılı oldum, bilemiyorum...

Ben burda bir "yazar" sıfatıyla yazmıyorum  aslında,  kendi iç dünyamdakileri iyi ya da kötü  satırlara düşmeye çalışıyorum. Ve bu sayfada yazılanlar da asla birine yazılmadı,   sadece kendimi kendimle sınamaya çalıştığım  ve kendisiyle yüzleşmeye çalıştığım   göçebe ruhuma yazıldı....Burda yazarken kimseyi kırmak ya da incitmek  gibi bir niyetim de asla olmadı (birilerini  de bilmeyerek kırdıysam da haklarını helal etsinler lütfen)

Yazarken, sadece  kendimi kendime anlatmak ve kendimi kendimle buluşturmaktı niyetim, sadece bu...Nereye kadar  gider derseniz...gittiği yere kadar...bittiği(m) yere kadar...
Çünkü her şeyin bir sonu vardır mutlaka..

Her şey sevmekle başlar aslında,
ve  her güzel şey bir gün solar sonunda....
Hayat işte....

***
Dipnot; mimleri benden daha çok seven birini buldum, ne güzel;) Çok heyecanlıyım ilk defa blog camiasında birini mimliyorum, hayırlı uğurlu olsun:) Pası sana atıyorum Sevgili Kadim Dost cecil..ve tabi "oksitlenmişcümleler"deki  diğer yazar arkadaşlar, dileyen arkadaşlar bu mimi cevaplandırabilirler...